Dziady część II - Streszczenie i Omówienie

Wprowadzenie do "Dziadów" cz. II

"Dziady" część II rozpoczynają się mottem zaczerpniętym z "Hamleta": "Są dziwy w niebie i na ziemi, o których ani śniło się waszym filozofom". Te słowa zapowiadają, że będziemy świadkami niezwykłych wydarzeń wykraczających poza ludzkie pojmowanie.

Utwór zrywa z klasycznymi zasadami dramatu, wprowadzając elementy fantastyczne i odwołując się do ludowego postrzegania świata. Podobnie jak w "Romantyczności", Mickiewicz przedkłada wierzenia prostych ludzi nad naukowe teorie. Wieśniacy litewscy wierzą w możliwość kontaktu ze zmarłymi i organizują ku ich czci święto.

"Dziady" jako dramat romantyczny charakteryzują się: otwartą kompozycją, współistnieniem świata realnego i fantastycznego, pozarozumowym wyjaśnieniem wydarzeń, elementami grozy, odwołaniem do ludowych wierzeń i postacią bohatera zbiorowego – wiejskiej gromady.

Ciekawostka! Obrzęd dziadów rzeczywiście istniał na terenach Litwy i Białorusi za czasów Mickiewicza. Był to pradawny rytuał wywodzący się jeszcze z czasów pogańskich, odbywający się cztery razy w roku.

Tytuł utworu nawiązuje do białoruskiego określenia święta zmarłych - "dziady" lub "paminki". Uroczystość obejmowała poczęstunek dla rodziny i żebraków-pielgrzymów oraz modlitwy za zmarłych przodków. Mickiewicz zastąpił postać księdza Guślarzem, nawiązując do czasów przedchrześcijańskich.

Obrzęd, niegdyś nazywany "ucztą kozła", odbywał się potajemnie w kaplicach lub pustych domach w pobliżu cmentarzy, pod przewodnictwem Guślarza pełniącego funkcję kapłana i poety.

Obrzęd dziadów i jego znaczenie

Rytuał dziadów polegał na przygotowaniu uczty z różnych potraw i napojów, podczas której przywoływano dusze zmarłych. Według wierzeń ludowych, modlitwa, jedzenie i obrzędowe śpiewy przynosiły ulgę duszom cierpiącym w czyśćcu. Obrzęd odbywał się w dniu chrześcijańskich zaduszek.

W dramacie Mickiewicza ceremonia pozwala nam wejść w świat ludowych wierzeń i metafizycznych bytów. W rytuale uczestniczą zarówno żywi, jak i zmarli, którzy tego dnia mogą się zmaterializować i uzyskać pomoc w drodze do zbawienia. Te dwa światy przenikają się wzajemnie – żywi pomagają umarłym pokarmem, modlitwą i przebaczeniem, a zmarli pouczają żywych, by ci uniknęli ich błędów.

Obrzęd dziadów stanowi element łączący wszystkie części cyklu dramatycznego. W części II jest głównym tematem utworu, w części IV Gustaw żąda od księdza przywrócenia tej tradycji, a część III kończy się Nocą Dziadów.

Pamiętaj! Tajemnicze Widmo pojawiające się na końcu ceremonii jest postacią łączącą wszystkie części "Dziadów" i pojawia się w nich w różnych kontekstach.

Z nauk duchów wynika ważna prawda moralna – do osiągnięcia zbawienia potrzebna jest pełnia człowieczeństwa. Oznacza to, że w życiu należy doświadczyć zarówno szczęścia, jak i cierpienia. Człowiek powinien umieć kochać i być litościwym dla innych, dostrzegając ich krzywdy. Tylko życie wypełnione zarówno radością, jak i smutkiem prowadzi do nieba.

Plan wydarzeń dramatu obejmuje: rozpoczęcie obrzędu przez Guślarza, przywoływanie duchów lekkich (Józia i Rózi), ciężkich (Widma pana i stada ptaków) i pośrednich (Zosi), a kończy się nieplanowanym pojawieniem się mary młodego mężczyzny oraz wyprowadzeniem pasterki z kaplicy.

Czas, miejsce akcji i wątki w "Dziadach cz. II"

Akcja dramatu rozgrywa się w noc zaduszną (listopadową) w kaplicy na cmentarzu, gdzie gromadzą się uczestnicy obrzędu. Ta niezwykła noc pozwala na kontakt między żywymi a zmarłymi.

W utworze możemy wyróżnić kilka głównych wątków. Centralny to opowieść o prastarym obrzędzie - wywoływaniu duchów, by pomóc im w drodze do zbawienia. Równie ważne są historie pojawiających się zjaw: dzieci (Józia i Rózi), które nie mogą trafić do nieba, bo nie zaznały goryczy życia; Złego Pana, który cierpi za swoje okrucieństwo wobec poddanych; pasterki Zosi, ukaranej za nieczułość wobec zalotników; oraz tajemniczego Widma młodzieńca, prawdopodobnie samobójcy, zakochanego w uczestniczącej w obrzędzie Pasterce.

Podczas ceremonii pojawiają się trzy rodzaje duchów: lekkie, ciężkie i pośrednie. Każdy z nich reprezentuje inny rodzaj winy i kary oraz pokazuje różne sposoby odkupienia.

Zastanów się! Dlaczego według ludowych wierzeń nawet niewinne dzieci nie mogły od razu trafić do nieba?

Pierwszymi przybyłymi duchami są Józio i Rózia - dzieci, które za życia nie zaznały niczego złego. Paradoksalnie, ta bezgrzeszność uniemożliwia im wstęp do nieba, bo nie poznały goryczy życia. Ich odkupieniem jest skosztowanie ziaren gorczycy, co pozwala im zaznać goryczy i otworzyć drogę do zbawienia.

Zły Pan reprezentuje duchy ciężkie. Za życia krzywdził poddanych, doprowadzając niektórych do śmierci. Jego karą jest wieczna tułaczka w towarzystwie duchów osób, które skrzywdził - sów, puchaczy i kruków, które nie pozwalają mu nic zjeść ani wypić. Uczestniczący w obrzędzie ludzie nie mogą mu pomóc - jego kara będzie trwać wiecznie.

Zosia należy do duchów pośrednich. Lekkomyślna za życia, lekceważyła zalotników i ich uczucia. Teraz skazana jest na samotne błądzenie po świecie. Nie może dotknąć ziemi ani wznieść się do nieba. Po dwóch latach samotności będzie mogła jednak trafić do raju.

Galeria postaci

Guślarz to osoba prowadząca obrzęd, pełniąca funkcję kapłana i poety. Przywołuje kolejne duchy i stara się im pomóc. Jest przewodnikiem dla zgromadzonych wieśniaków i pośrednikiem między światem żywych a zmarłych.

Starzec - najstarszy uczestnik obrzędu, wykonuje polecenia Guślarza. Reprezentuje mądrość i doświadczenie wiejskiej społeczności.

Chór wieśniaków i wieśniaczek - mieszkańcy wsi powtarzają słowa Guślarza i duchów, przekazując ludową mądrość. Stanowią bohatera zbiorowego dramatu.

Dzieci Józio i Rózia pojawiają się jako aniołki w strojach utkanych z promieni słońca i ze skrzydłami podobnymi do motylich. Za życia były beztroskie i kochane, a teraz potrzebują zaznać goryczy, by wejść do nieba.

Ważne! Każdy duch w "Dziadach" uczy nas czegoś innego o życiu i karze za popełnione błędy.

Widmo Pana budzi przerażenie zgromadzonych. Ma blade lico, oczy świecące jak węgle, a z jego włosów sypią się iskry. Był właścicielem wioski, który gnębił swoich poddanych i dlatego po śmierci nie może zaznać spokoju.

Towarzyszą mu dusze zmarłych sług, które pojawiają się jako chór ptaków nocnych - wśród nich Kruk (dusza biedaka ukaranego za kradzież jabłek) i Sowa (dusza kobiety, która z dzieckiem zamarzła po tym, jak pan kazał ją przegnać spod bramy dworu).

Zosia była najpiękniejszą dziewczyną we wsi. W kaplicy pojawia się w białej sukience, z wiankiem na głowie, uśmiechnięta, ale ze łzami w oczach. Za życia nie potrafiła odwzajemnić uczuć zakochanych w niej mężczyzn, a teraz, po śmierci, odczuwa nieznany ogień, którego nie potrafi ugasić.

Na końcu obrzędu niespodziewanie pojawia się Widmo młodzieńca o bladym obliczu i dzikim wzroku, z czerwonym śladem ciągnącym się od serca do stóp. Milczy, wpatrując się w Pasterkę - kobietę ubraną w żałobny strój, która również milczy, najwyraźniej znając tę zjawę.

Streszczenie wydarzeń

Obrzęd dziadów odbywa się nocą w kaplicy na cmentarzu. Guślarz przewodzi zgromadzonym wieśniakom, a pomaga mu Starzec. Na początku Guślarz wydaje polecenia: każe stanąć wokół trumny, zgasić świece i zasłonić okna przed światłem księżyca.

Następnie Guślarz zapala garść kądzieli i przyzywa duchy, obiecując im jałmużnę, modlitwę oraz pożywienie. Jako pierwsze pojawiają się lekkie duchy - aniołki Józio i Rózia. Witają swoją matkę i wyjaśniają, że w raju jest im dobrze, ale nie mogą wejść do nieba, ponieważ nie zaznały goryczy. Proszą o dwa ziarna gorczycy, które mają im pomóc.

O północy mistrz ceremonii każe zamknąć drzwi kaplicy i zapala kocioł z wódką. Przyzywa "najcięższe duchy" i pojawia się Widmo Złego Pana. Zjawa opowiada o swoich cierpieniach i towarzyszących jej duchach ofiar - ptakach nocnych. Kruk i Sowa wspominają krzywdy, jakich doznały z rąk pana. Zebrani nie mogą pomóc upiorowi, więc Guślarz go przepędza.

Wyobraź sobie! Jak wyglądała ta niezwykła scena - ciemna kaplica, blask ognia, przerażeni wieśniacy i zjawiające się widma opowiadające swoje historie.

W kolejnym etapie obrzędu Guślarz zapala wianek ze święconego ziela i przyzywa duchy pośrednie. Zjawia się Zosia, która nie zaznała za życia ani troski, ani prawdziwego szczęścia. Guślarz przepowiada jej, że będzie błąkać się po świecie jeszcze dwa lata, a potem trafi do nieba.

Na zakończenie Guślarz wzywa wszystkie dusze, rzucając w rogi kaplicy garście maku i soczewicy. Nakazuje otworzyć kaplicę i zapalić lampy. Pieje kogut, co oznacza koniec obrzędu. Niespodziewanie pojawia się jednak blade widmo młodzieńca, które milcząc patrzy na pasterkę. Guślarz próbuje przepędzić zjawę różnymi sposobami - święconą wodą, kropidłem, stułą i gromnicą - ale bezskutecznie. Widmo wychodzi z kaplicy za pasterką.