Główne założenia egzystencjalizmu
Egzystencjalizm zrodził się jako odpowiedź na egzystencjalne pytania, które nurtowały już XVII-wiecznych myślicieli jak Blaise Pascal. Jako pełnoprawny kierunek filozoficzny wykształcił się w pierwszej połowie XX wieku za sprawą takich filozofów jak Martin Heidegger, Karl Jaspers, Jean-Paul Sartre i Albert Camus.
Według francuskich egzystencjalistów człowiek jest skazany na wolność – ma prawo do samodzielnych wyborów, ale ciąży na nim ogromna odpowiedzialność. Ta wolność rodzi niepokój i wątpliwości etyczne: Czy dokonałem właściwego wyboru? Czy nie skrzywdziłem kogoś swoją decyzją? W najważniejszych momentach życia pozostajemy zupełnie samotni.
Życie w ujęciu egzystencjalistów jest absurdalne – samo w sobie nie ma głębszego sensu. Albert Camus twierdził, że możemy pokazać światu pięść, nie poddawać się i walczyć pomimo absurdalności istnienia. Absurd wynika też z faktu, że życie kończy się śmiercią, a wieczność nie istnieje.
Warto wiedzieć: Egzystencjaliści twierdzili, że człowiek sam nadaje znaczenie swojemu życiu poprzez dokonywane wybory, nawet jeśli otaczający go świat wydaje się pozbawiony sensu.
