Fonetyka to nauka o wymowie w języku polskim, która zajmuje się badaniem dźwięków mowy. Uczy nas, jak dzielić wyrazy na głoski, litery i sylaby. Jest to bardzo ważna dziedzina, która pomaga nam zrozumieć, jak poprawnie wymawiać słowa i jakie są zasady rządzące dźwiękami w naszym języku.

Głoski dźwięczne rozpoznasz, gdy przy ich wymawianiu poczujesz wibrację (drżenie) w gardle - możesz dotknąć ręką krtani i to sprawdzić. Przy głoskach bezdźwięcznych takiego drżenia nie ma. Do głosek dźwięcznych należą na przykład: b, d, z oraz wszystkie samogłoski, natomiast głoski bezdźwięczne to m.in. p, t, k, f. Pamiętaj, że to wiązadła głosowe decydują o dźwięczności!

Głoska to dźwięk, który słyszymy i wymawiamy, a litera to jej zapis na papierze. Czasami liczba głosek w wyrazie nie zgadza się z liczbą liter - na przykład w słowie "dzień" mamy 5 liter, ale tylko 3 głoski. Podczas zapisu fonetycznego zwracamy uwagę na rzeczywistą wymowę, a nie na sposób zapisu, dlatego głoski zapisujemy w nawiasach kwadratowych, np. [dźeń].

Głoska "i" traci funkcję samogłoski, gdy występuje obok innej samogłoski w sylabie - wtedy jej rolą staje się zmiękczanie sąsiedniej spółgłoski. Jest to jedno z ciekawszych zjawisk fonetycznych, które możesz obserwować w polskich wyrazach. W takich przypadkach spółgłoska staje się miękka, co zaznaczamy znakiem diakrytycznym (kreską), a w cechach głosek polskich określamy ją jako spółgłoskę miękką.