Stanisław Wokulski - człowiek dwóch epok
Wokulski to bohater rozdwojony wewnętrznie - w jego duszy ścierają się dwie przeciwstawne natury. Jak trafnie zauważa doktor Szuman: "Stopiło się w nim dwu ludzi: romantyk sprzed roku sześćdziesiątego i pozytywista z siedemdziesiątego".
Jako romantyk Wokulski jest szaleńczo zakochany w Izabeli, którą idealizuje do granic możliwości. Jego uczucie prowadzi go niemal do samobójstwa - próbuje rzucić się pod pociąg, a później może zginąć wysadzając ruiny w Zasławku. Jest wrażliwy, skłonny do uniesień i melancholii, a jego przeszłość naznaczona jest udziałem w Powstaniu Styczniowym i zesłaniem na Syberię.
Jednocześnie Wokulski to prawdziwy pozytywista w działaniu - przedsiębiorczy kupiec, który ciężką pracą dochodzi do majątku. Wspiera biednych, tworzy miejsca pracy i inwestuje w naukę. Pomaga Mariannie, Węgiełkowi, Wysockim i pani Stawskiej, realizując ideały pracy organicznej. W interesach kieruje się rozumem, nie przejmuje konwenansami i z powodzeniem współpracuje z Żydami.
💡 Wokulski pokazuje, że sprzeczności mogą współistnieć w jednej osobie - to czyni go jedną z najbardziej złożonych postaci w polskiej literaturze!
Izabela Łęcka i jej świat
Izabela to 25-letnia córka zubożałego arystokraty Tomasza Łęckiego. Jest niezwykle piękna - wysoka, o idealnej figurze, blond włosach i niebieskich oczach. To ideał kobiecości z zewnątrz, jednak wewnętrznie jest pusta.
Charakteryzuje ją próżność, duma i egoizm. Została wychowana w przekonaniu, że wszystko jej się należy. Ocenia ludzi wyłącznie przez pryzmat majątku i pozycji społecznej. Nie ma pojęcia o realnym życiu - uważa, że zwykli ludzie pracują dla przyjemności lub pokutują za grzechy.
Jej życie to nieustanne bale, wizyty w teatrach i operach, spotkania towarzyskie. Wszystko robi na pokaz, a jej elegancja skrywa moralne zepsucie. Miłość traktuje jako zabawę, a małżeństwo jako drogę do dalszego próżniaczego życia.
