Podstawowe informacje i przebieg wydarzeń
"Ludzie bezdomni" to powieść Stefana Żeromskiego osadzona w latach 90. XIX wieku. Akcja rozgrywa się w kilku miejscach: Paryżu, Warszawie, Cisach i Zagłębiu. Dzieło porusza problematykę moralności społeczeństwa i jest typowym utworem epoki Młodej Polski.
Historia rozpoczyna się od spotkania doktora Judyma z pannami Orszeńskimi w Luwrze. Po powrocie do Warszawy Judym odwiedza brata Wiktora i z przerażeniem obserwuje nędzę mieszkańców ubogich dzielnic. Próbuje zainteresować problemem społeczeństwo, przedstawiając w salonie doktora Czernisza plan walki z biedą, jednak zostaje uznany za marzyciela.
Po niepowodzeniach zawodowych w stolicy Judym wyjeżdża do uzdrowiska w Cisach, gdzie pracuje jako asystent. Tam ponownie spotyka panny Orszeńskie oraz poznaje Joasię Podborską - nauczycielkę, która podobnie jak on zmaga się z poczuciem bezdomności. Zakłada szpital dla ubogich i walczy o osuszenie stawów, co poprawiłoby sytuację najuboższych.
⚠️ Warto zapamiętać: Główny konflikt powieści to zderzenie idealizmu Judyma z rzeczywistością społeczną oraz jego wewnętrzna walka między obowiązkiem wobec społeczeństwa a osobistym szczęściem.
W dalszej części powieści Judym, po kłótni z przełożonymi, opuszcza Cisy i udaje się do Sosnowca, gdzie otrzymuje posadę lekarza fabrycznego. Tam spotyka inżyniera Korzeckiego, który ostatecznie popełnia samobójstwo. Do Sosnowca przyjeżdża Joasia, chcąc poślubić Tomasza, jednak ten rezygnuje z osobistego szczęścia na rzecz służby społecznej. Symbolem jego wewnętrznego rozdarcia staje się złamana sosna.
