Motyw samotności w klasycznych dziełach literatury
W tej części omówiono motyw samotności w literaturze na przykładzie pięciu znaczących dzieł. Rozpoczynamy od "Cierpień młodego Wertera" Goethego, gdzie główny bohater izoluje się od świata z powodu niespełnionej miłości. Następnie przechodzimy do "Sonetów Krymskich" Mickiewicza, w których samotność jest związana z wygnaniem i tęsknotą za ojczyzną. W "Dziadach cz. IV" tego samego autora, samotność wynika z niezrozumienia głębi uczuć bohatera przez otoczenie. "Lalka" Prusa przedstawia samotność człowieka wyrastającego ponad swoje środowisko, a "Ludzie bezdomni" Żeromskiego ukazują samotność jako cenę za poświęcenie się wyższym ideałom.
Cytat: "W takiej ciszy! - tak ucho natężam ciekawie, że słyszałbym głos z Litwy. - Jedźmy, nikt nie woła!" - ten fragment z "Sonetów Krymskich" doskonale ilustruje motyw samotności w literaturze przykłady, ukazując tęsknotę i izolację bohatera.
Przykład: Motyw samotności w Lalce jest szczególnie widoczny w postaci Stanisława Wokulskiego, którego ambitne plany i szerokie horyzonty myślowe sprawiają, że czuje się niezrozumiany nawet przez najbliższych przyjaciół. To doskonały przykład motywu samotności wynikającej z intelektualnej izolacji.