"Oskar i pani Róża" to klasyczny przykład powieści epistolarnej, czyli utworu literackiego napisanego w formie listów. W tym przypadku są to listy Oskara do Boga, które pisze za namową pani Róży. Ta forma pozwala czytelnikowi poznać bezpośrednio myśli i uczucia głównego bohatera, co nadaje książce Oskar i pani Róża głębokiego, osobistego charakteru i pomaga w przedstawieniu trudnej tematyki związanej z chorobą i śmiercią.

Relacja między bohaterami rozwija się od typowej znajomości pacjent-wolontariuszka do głębokiej, niemal rodzinnej więzi. Pani Róża, przedstawiająca się jako była zapaśniczka, staje się dla Oskara przewodniczką przez ostatnie dni jego życia. To ona zachęca go do pisania listów do Boga i pomaga mu oswoić się ze śmiercią. Pani Róża - charakterystyka postaci pokazuje osobę pełną życiowej mądrości i empatii, która potrafi dotrzeć do dziesięcioletniego chłopca w sposób, w jaki nie potrafią jego rodzice czy personel medyczny.

Książka porusza kilka uniwersalnych tematów, wśród których najważniejsze to śmierć, cierpienie, przyjaźń i docenianie życia. Pomimo trudnej tematyki, utwór nie jest przygnębiający, a raczej skłaniający do refleksji. Oskar i pani Róża motywy i problematyka skoncentrowane są wokół pytań o sens życia, jego wartość oraz sposób radzenia sobie z nieuchronnością śmierci. Poprzez symboliczne przeżycie przez Oskara całego życia w ciągu 12 dni, autor pokazuje, że nawet krótkie życie może być pełne i wartościowe.

Bekon to jeden z pacjentów szpitala, w którym przebywa Oskar. Należy do grupy dzieci, z którymi główny bohater spędza czas. W książce pojawia się wiele drugoplanowych postaci, jak Einstein i Popcorn (również mali pacjenci), doktor Düsseldorf, pielęgniarki czy Peggy Blue - dziewczynka o niebieskawej skórze, w której Oskar się zakochuje. Bohaterowie Oskar i pani Róża tworzą mikrokosmos szpitalnego świata, w którym każda postać ma swoją rolę w krótkim, ale intensywnym życiu głównego bohatera.