"Oskar i pani Róża" to powieść epistolarna, czyli przedstawiona w formie listów (w tym przypadku listów Oskara do Boga). Utwór ma również cechy powiastki filozoficznej, ponieważ zawiera głębokie przemyślenia egzystencjalne dotyczące życia i śmierci. Gatunek literacki ten pozwala czytelnikowi wniknąć w intymny świat myśli głównego bohatera podczas jego ostatnich dni życia.

Relacja między Oskarem a panią Różą jest wyjątkowa i głęboka. Ciocia Róża, wolontariuszka w szpitalu, pomaga chłopcu oswoić się z nadchodzącą śmiercią i przejść symboliczną drogę przez różne etapy życia. Główni bohaterowie Oskar i pani Róża tworzą niezwykłą więź opartą na zaufaniu i szczerości. W przeciwieństwie do rodziców Oskara, którzy nie potrafią rozmawiać z synem o jego stanie, pani Róża podchodzi do tematu śmierci z otwartością, co pozwala chłopcu przepracować swoje emocje.

12 dni opisanych w książce symbolizuje całe życie Oskara od narodzin po starość. Każdy dzień to nowy etap, w którym chłopiec doświadcza tego, co mogłoby się wydarzyć, gdyby miał szansę dożyć późnej starości. 12 dni Oskara najważniejsze wydarzenia obejmują między innymi jego symboliczne narodziny, zakochanie w Peggy Blue, ślub, kłótnię i pogodzenie się z ukochaną, a także głębokie refleksje nad sensem istnienia. Ten zabieg literacki pozwala bohaterowi doświadczyć pełni życia w skondensowanej formie przed śmiercią.

W książce pojawia się kilka istotnych motywów, które przeplatają się przez całą historię. Oskar i pani Róża motywy literackie takie jak cierpienie, śmierć, miłość i przyjaźń są ukazane z perspektywy dziecka, co nadaje im szczególnej wymowy. Bardzo ważny jest również motyw cierpienia, który nie dotyczy tylko fizycznego bólu związanego z chorobą, ale również emocjonalnego – zarówno Oskara, jak i jego bliskich. Mimo trudnych tematów, autor pokazuje, że nawet w obliczu nieuleczalnej choroby i śmierci można odnaleźć sens i pogodzić się ze swoim losem.