Uroczystości w Soplicowie

Przez Soplicowo przechodzą oddziały polskie, które zatrzymują się tam na nocleg. Wojciech Hreczecha (Hojski) zajmuje się organizacją biesiady zaręczynowej, a generał Dąbrowski prosi go o przygotowanie tradycyjnego polskiego obiadu.

Po uroczystej mszy z okazji święta Matki Boskiej Zielnej, Podkomorzy wygłasza przemowę, w której rehabilituje Jacka Soplicę. Okazuje się, że Jacek wcale nie umarł, a jedynie zmienił swoje dawne życie, stan i imię. Zostaje pośmiertnie odznaczony Krzyżem Legii Honorowej za zasługi, a zebrani dowiadują się, że odtąd nie wolno o nim mówić źle.

Warto zapamiętać: Rehabilitacja Jacka Soplicy to kluczowy moment w powieści, pokazujący, jak człowiek może się zmienić i odkupić swoje winy.

Wśród zebranych panuje radość - Gerwazy i Protazy cieszą się z zaręczyn Tadeusza i Zosi. Nawet dawni wrogowie, Asesor i Rejent, godzą się ze sobą i wymieniają podarunkami, co pokazuje, jak wydarzenia narodowe potrafią zjednoczyć zwaśnionych ludzi.

Zaręczyny i nowe początki

Zosia wchodzi do sali w skromnym litewskim stroju ludowym, co wywołuje zachwyt wszystkich zgromadzonych. Jej naturalność i prostota tak urzeka Hrabiego, że od razu zaczyna ją rysować, zapominając o swoich dawnych uczuciach.

Następnie odbywają się uroczyste zaręczyny. Tadeusz i Zosia oficjalnie zostają parą, co jest spełnieniem marzeń wielu bohaterów. Nie są oni jednak jedyną parą - zaręczają się również Asesor z Teklą Hreczeszanką.

Rejent także ma się zaręczyć, choć jego wybranka jeszcze się przygotowuje i na razie nie znamy jej tożsamości. Soplicowo staje się miejscem, gdzie łączą się losy bohaterów, a dawne spory ustępują miejsca nowej nadziei.

Ciekawostka: Strój litewski Zosi to symbol powrotu do narodowych tradycji, co było ważnym tematem dla Mickiewicza w czasach zaborów.