Partykuła "nie" to cząstka, którą z rzeczownikami pospolitymi piszemy łącznie, gdy tworzy nowy wyraz oznaczający osobę, rzecz, zjawisko lub stan. Takie nie'' z rzeczownikami przykłady jak "niebezpieczeństwo" czy "niepokój" pokazują, że powstaje nowe znaczenie. Warto zapamiętać, że istnieją też wyrazy, w których "nie" jest integralną częścią i bez niej słowo nie istnieje, np. "nienawiść".

Istnieją ważne wyjątki od zasady łącznego pisania. Nie'' z rzeczownikami wyjątki dotyczą kilku sytuacji. Piszemy "nie" osobno, gdy rzeczownik jest wyraźnie przeciwstawiony innemu rzeczownikowi (np. "nie doświadczenie, lecz intuicja") lub gdy występuje jako orzecznik w zdaniu (np. "To nie jest koniec"). Z nazwami własnymi używamy łącznika, np. "nie-Polak".

Z rzeczownikami odczasownikowymi, czyli takimi, które powstały od czasowników, partykułę "nie" piszemy łącznie. Rzeczowniki odczasownikowe przykłady to "nieczytanie" czy "nieprzygotowanie". Powstają one od czasowników (czytać, przygotować) i nazywają czynności lub stany. W zdaniu "Nieczytanie książek jest minusem młodzieży" widzimy, jak funkcjonuje takie połączenie.

Partykułę "nie" piszemy osobno z rzeczownikiem, gdy jest on przeciwstawiony innemu rzeczownikowi w zdaniu. Na przykład: "nie nauka, a zabawa". Również gdy rzeczownik pełni funkcję orzecznika, np. "To nie jest koniec". W takich przypadkach partykułę nie piszemy rozdzielnie z rzeczownikami, ponieważ zaprzeczenie dotyczy nie tyle samego rzeczownika, co raczej całej myśli lub zestawienia pojęć. Warto ćwiczyć te zasady w praktycznych zadaniach.