Syzyfowe Prace - Stefan Żeromski Wyjątkowe Dzieło

Streszczenie powieści

Ośmioletni Marcin Borowicz rozpoczyna naukę w szkole w Owczarach, gdzie poznaje podstawy języka rosyjskiego. Po zdaniu egzaminów dostaje się do gimnazjum w Klerykowie i zamieszkuje na stancji u "starej Przepiórzycy". Niedługo później umiera jego matka, co jest dla niego ogromnym ciosem.

W szkole panuje surowa dyscyplina i system rusyfikacji. Nowi nauczyciele, z dyrektorem Kriestoobriadnikowem na czele, starają się zniszczyć w uczniach poczucie polskości. Marcin powoli ulega temu procesowi. Sytuacja zmienia się, gdy do klasy dołącza Bernard Zygier, który budzi w kolegach patriotycznego ducha.

Warto zapamiętać! Tytułowe "syzyfowe prace" odnoszą się do bezskutecznych wysiłków rusyfikatorów - mimo ich starań, uczniowie odnajdują swoją tożsamość narodową.

Marcin przeżywa też pierwszą miłość do Anny Stogowskiej, zwanej "Birutą". Ich uczucie ma niezwykły charakter, choć nie pada między nimi ani jedno słowo. Po maturze Marcin dowiaduje się, że dziewczyna wyjechała na stałe do Rosji, co jest dla niego bolesnym ciosem. W tym trudnym momencie pomocną dłoń podaje mu kolega, Andrzej Radek.

Główni bohaterowie

Marcin Borowicz to główny bohater powieści, którego poznajemy jako ośmioletniego chłopca z rodziny szlacheckiej. Na przestrzeni dziesięciu lat obserwujemy jego dorastanie i kształtowanie się charakteru. To postać dynamiczna - zmienia się pod wpływem wydarzeń i ludzi, których spotyka.

Na początku Marcin ulega rusyfikacji, ale później, dzięki Bernardowi Zygierowi, odkrywa swoją polskość. Jest prawym i uczciwym człowiekiem, który potrafi przyznać się do błędów. Przeżywa trudne chwile - śmierć matki i niespełnioną pierwszą miłość do "Biruty".

Andrzej Radek to syn fornala, który dzięki uporowi i determinacji zdobywa wykształcenie. Jest niezwykle samodzielny i pracowity - zarabia na swoje utrzymanie, jednocześnie doskonale się ucząc. Ma silne poczucie tożsamości narodowej i jest gotów walczyć o prawo do bycia Polakiem.

Ciekawostka: Andrzej Radek to przykład awansu społecznego dzięki edukacji - jest dzieckiem chłopskim, które dzięki wiedzy ma szansę na lepszą przyszłość.

Radek jest szczery, wrażliwy i taktowny. To on wspiera Marcina w chwili rozpaczy po wyjeździe ukochanej. Jest postacią bardzo szlachetną, imponującą uporem w pokonywaniu życiowych trudności.

Ważni bohaterowie drugoplanowi

Bernard Zygier to uczeń wydalony z warszawskiego gimnazjum za działalność antyrosyjską. Przybywa do Klerykowa w klasie siódmej i szybko staje się duchowym przywódcą polskich uczniów. Jest niezwykle odważny i pewny swoich przekonań.

Zygier zakłada kółko samokształceniowe, gdzie czyta polską literaturę i budzi w kolegach ducha patriotyzmu. Jest dojrzały emocjonalnie i politycznie, gotów na wszystko, by zachować swoją polską tożsamość. To właśnie dzięki takim jak on rusyfikacja okazuje się "syzyfową pracą".

Wśród nauczycieli gimnazjum znajdziemy różne postawy wobec rusyfikacji:

• Rudolf Leim - stary, sumienny nauczyciel łaciny, który respektuje rosyjskie zarządzenia, choć w domu mówi po polsku
• Ozierskij - wykształcony, ale nieumiejący uczyć nauczyciel języka rosyjskiego
• Sztetter - przestraszony nauczyciel języka polskiego, który z obawy o pracę nie uczy dobrze swojego przedmiotu

Zapamiętaj! W powieści nauczyciele reprezentują różne postawy wobec rusyfikacji - od aktywnego uczestnictwa (Kostriulew), przez bierność (Sztetter), po subtelny opór.

Najbardziej negatywną postacią jest Kostriulew - nauczyciel historii, który celowo ośmiesza historię Polski i obraża uczucia religijne uczniów. Równie niechlubną rolę pełni Majewski - Polak, który dla kariery stał się donosicielem i najbardziej gorliwym rusyfikatorem.

Pozostałe postacie

Pan Nogacki to nauczyciel arytmetyki - sumienny, dokładny i sprawiedliwy. Choć nie stara się aktywnie rusyfikować uczniów, jego sposób nauczania sprawia, że uczniowie mimowolnie myślą po rosyjsku. Jest urzędnikiem bardziej niż nauczycielem.

Dyrektor Kriestoobriadnikow i inspektor Zabielskij stosują bardziej wyrafinowane metody rusyfikacji. Zamiast karać uczniów, próbują ich "oczarować" - zapraszają na rosyjskie sztuki teatralne i zawsze stają po ich stronie w konfliktach z polskimi nauczycielami. Ich celem jest rozbicie solidarności między polskimi uczniami.

Tomasz Walecki, zwany "Figą", to odważny uczeń z katolickiej rodziny mieszczańskiej. Jako jedyny otwarcie sprzeciwia się, gdy Kostriulew obraża katolików. Za swoją odwagę zostaje surowo ukarany, a co gorsza - odrzucony przez kolegów, którzy boją się okazać mu wsparcie.

Ważne! Postawa "Figi" Waleckiego pokazuje, że opór wobec rusyfikacji wymagał ogromnej odwagi i często wiązał się z samotnością.

Wśród postaci epizodycznych ważną rolę pełnią rodzice Marcina. Matka jest wrażliwą, kochającą osobą, która umiera na suchoty, gdy chłopiec jest w pierwszej klasie. Ojciec, były powstaniec styczniowy, jest zamknięty w sobie i zgorzkniały po represjach, jakie go spotkały. Ich historia ilustruje osobiste koszty walki o polskość.

Czas, miejsce i problematyka utworu

Akcja "Syzyfowych prac" toczy się w latach 1871-1881, choć wspomnienia bohaterów sięgają powstania styczniowego (1863). Historia rozpoczyna się w szkole elementarnej w Owczarach, gdzie ośmioletni Marcin rozpoczyna naukę. Główne wydarzenia rozgrywają się w Klerykowie, który przypomina Kielce, gdzie uczył się sam autor.

Powieść porusza problem dorastania w warunkach zaborów, gdy szkoły stały się narzędziem wynaradawiania młodych Polaków. Żeromski pokazuje różne metody rusyfikacji - od brutalnego ośmieszania polskiej historii, przez wyrafinowane "uwodzenie" uczniów rosyjską kulturą, po budowanie atmosfery strachu i donosicielstwa.

Wiele wątków powieści ma charakter autobiograficzny. Sam Żeromski, podobnie jak Marcin, stracił matkę w młodym wieku, miał problemy z matematyką i uczestniczył w tajnych spotkaniach patriotycznych. Jednak "Syzyfowe prace" nie są prostą autobiografią - to przede wszystkim obraz pokolenia walczącego o zachowanie tożsamości narodowej.

Na sprawdzian! Tytuł powieści nawiązuje do mitologicznego Syzyfa, skazanego na wieczne wtaczanie głazu na górę. Symbolizuje daremne wysiłki rusyfikatorów, którzy mimo stosowania różnych metod, nie zdołali zniszczyć polskości w młodych ludziach.

Najważniejszym przesłaniem utworu jest wiara w siłę młodzieży, która mimo braku wsparcia dorosłych, potrafi odnaleźć swoją tożsamość narodową i przeciwstawić się systemowi zaprojektowanemu, by ją zniszczyć.