Nieosobowe formy czasownika

Nieosobowe formy czasownika to ważny element gramatyki języka polskiego. Obejmują one bezokolicznik oraz formy zakończone na -no i -to.

Bezokolicznik to podstawowa forma czasownika, często nazywana formą słownikową. Posiada cztery rodzaje zakończeń:

• -ć (np. myśleć)
• -ść (np. zjeść)
• -źć (np. gryźć)
• -c (np. piec)

Highlight: Bezokolicznik nie wskazuje liczby, osoby ani rodzaju.

Przykład: Bezokolicznik używa się do tworzenia form czasu przyszłego złożonego czasowników niedokonanych, np. "będziesz malować".

Formy zakończone na -no i -to oraz konstrukcje z "się" to również nieosobowe formy czasownika. Nie informują one o wykonawcy czynności i tworzą zdania bezosobowe.

Przykład: zamieszczono obraz, utworzono stronę, zamknięto drzwi, mówi się.

Definicja: Formy nieosobowe czasownika to takie, które nie wskazują na konkretnego wykonawcę czynności.

Powtórzenie wiadomości o czasowniku

Czasownik to odmienna część mowy w języku polskim. Odpowiada on na pytania: co robi?, co się z nim dzieje?, w jakim jest stanie? Odmiana czasownika przez osoby, liczby, czasy, rodzaje jest kluczowym elementem jego charakterystyki gramatycznej.

Czasownik odmienia się przez: a) osoby (pierwsza, druga, trzecia) b) liczby (pojedyncza i mnoga) c) rodzaje (męski, żeński, nijaki, męskoosobowy, niemęskoosobowy)

Może występować w:

• 3 czasach (teraźniejszy, przeszły, przyszły prosty i złożony)
• 3 trybach (oznajmujący, rozkazujący, przypuszczający)
• 2 aspektach (dokonany, niedokonany)
• 2 stronach (czynna i bierna)

Definicja: Czasowniki mające stronę czynną i bierną nazywane są przechodnimi. Czasowniki, które mają tylko stronę czynną nazywane są nieprzechodnimi.

Highlight: Odmiana czasowników nazywana jest koniugacją.

Przykład: Czasowniki dokonane nie mają czasu teraźniejszego.