Wojna i okupacja - pojęcia i cechy literatury
Okupacja hitlerowska przyniosła Polakom terror, masowe egzekucje i próbę zniszczenia polskiej elity. W tym czasie dokonał się Holokaust - systematyczna zagłada 6 milionów europejskich Żydów w obozach takich jak Treblinka czy Auschwitz.
Młodzież urodzona około 1920 roku to tzw. Pokolenie Kolumbów (nazwa pochodzi z powieści Romana Bratnego). Ich tragizm polegał na konieczności podjęcia walki w momencie, gdy dopiero wchodzili w dorosłość. Do tego pokolenia należeli m.in. Krzysztof Kamil Baczyński, Tadeusz Borowski i Gustaw Herling-Grudziński.
Literatura wojenna i okupacyjna ma charakterystyczne cechy. Reaguje na bieżące wydarzenia, ukazuje dylematy moralne i człowieka w sytuacjach skrajnych. Dzieli się na dwa nurty: heroizacyjny (idealizujący bohaterów) i deheroizacyjny (pokazujący wojnę bez upiększeń). Często posługuje się metodą behawioralną - skupia się na zachowaniach postaci bez wnikania w ich psychikę.
💡 Warto wiedzieć: Człowiek w literaturze wojennej często pokazywany jest jako człowiek zlagrowany - jednostka, która pod wpływem nieludzkich warunków obozowych traci moralność, a jej jedynym celem staje się przetrwanie.





