Geneza i gatunek powieści
Kafka rozpoczął pisanie "Procesu" w sierpniu 1914 roku po zerwaniu zaręczyn z Felicją Bauer. Pierwotnie miała to być historia o konflikcie ojca z synem, ale z czasem przerodziła się w dzieło o wymiarze egzystencjalnym. Powieść została wydana dopiero rok po śmierci autora, w 1925 roku.
"Proces" to przypowieść, w której zwyczajna fabuła jest jedynie pretekstem do głębszych rozważań egzystencjalnych i moralnych. Główny bohater jest zwykłym człowiekiem, co sprawia, że każdy może się z nim utożsamić. Jego wędrówka przez labirynty korytarzy i ulic symbolizuje życie i poszukiwanie jego sensu.
Kluczowym elementem powieści jest przypowieść o odźwiernym opowiedziana Józefowi przez księdza w katedrze. Historia mówi o człowieku ze wsi, który całe życie czeka przed wejściem do prawa, a tuż przed śmiercią dowiaduje się, że wejście było przeznaczone tylko dla niego. Ta opowieść ma wiele możliwych interpretacji, podobnie jak cała powieść Kafki.
Ciekawostka: Dzieło Kafki doczekało się tak wielu różnych interpretacji, że krytyk literacki Erich Heller stwierdził: "Trudu interpretowania Procesu oszczędzić sobie można tylko w jeden sposób: nie czytając go".





