Hanna Krall - biografia i twórczość

Hanna Krall (ur. 1935) to wybitna dziennikarka i reporterka, absolwentka dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Pracowała w "Życiu Warszawy" i "Polityce", a przez kilka lat była korespondentem w ZSRR.

Jej najsłynniejszą książką jest "Zdążyć przed Panem Bogiem" z 1977 roku - reportaż będący zapisem rozmowy z Markiem Edelmanem. Ten ostatni żyjący przywódca powstania w getcie warszawskim stał się później wybitnym kardiochirurgiem.

Reportaż Krall ma charakter dokumentalny i należy do epiki. Autorka całkowicie rezygnuje z komentarza - ogranicza się tylko do zadawania pytań i zapisywania odpowiedzi.

Ciekawostka: Książka wywołała ogromne kontrowersje, bo Edelman mówił o bohaterach getta bez idealizacji, bardzo po ludzku.

Czas i miejsce akcji

Akcja rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych. Pierwsza to powstanie w getcie warszawskim - od walk ulicznych, przez walki w domach i bunkrach, aż po ruiny. Edelman wspomina też transporty Żydów na Umschlagplatz i stamtąd do Treblinki.

Druga płaszczyzna to współczesność - praca Edelmana jako kardiochirurga. Ta kompozycja nie jest przypadkowa - pokazuje ciągłość jego walki o ludzkie życie.

Znaczenie tytułu i obraz rzeczywistości

Tytuł reportażu wyjaśnia sam Edelman: jako lekarz stara się "przechytrzyć śmierć", wykorzystać nieuwagę Pana Boga, żeby świeczka życia płonęła choć trochę dłużej. To metafora jego podejścia do życia - zawsze walczyć o każdą, najmniejszą szansę.

Marek Edelman opowiada o powstaniu bez wzniosłości i idealizacji. Mówi zwyczajnie o dramatycznych wydarzeniach, co wywołało oburzenie środowisk żydowskich. Wspomina, że powstańcy strzelali, bo chcieli pokazać świat swoje istnienie - "Ludzie zawsze uważali, że strzelanie jest największym bohaterstwem. No to żeśmy strzelali."

Przywódcą został Mordechaj Anielewicz, bo "chciał nim być". Edelman wspomina go bardzo po ludzku - że przed wojną pomalowywał skrzela ryb czerwoną farbą, żeby wyglądały świeżo.

Ważne: Powstańcy wiedzieli, że nie mogą wygrać - chodziło im o wybór sposobu umierania, o zachowanie ludzkiej godności.

Problem niezrozumienia

Edelman przez 30 lat milczał, bo czuł, że nie umie opowiadać o tych wydarzeniach "tak jak trzeba" - z patosem i heroizmem. Kiedy w końcu przerwał milczenie, znów spotkał się z niezrozumieniem.

Dramat świadka polega na tym, że nigdy nie można pokazać całej prawdy, a ludzie oczekują legendy bohaterskiej. Edelman porównuje powstanie w getcie do powstania warszawskiego z 1944 roku: "Sierpień to było życie i śmierć pięknych, jasnych ludzi. Czarni i brzydcy żyją i umierają nieefektywnie."

Problematyka śmierci w reportażu

Holocaust (z greckiego "ofiara spalona na ołtarzu") to zagłada Żydów europejskich dokonana przez hitlerowców. W reportażu Krall śmierć pojawia się w różnych wymiarach.

Masowość śmierci w getcie była przytłaczająca - najpierw z głodu i chorób, potem w wyniku planowanej eksterminacji. Żydzi zostali pozbawieni wolności umierania - oprawcy decydowali o czasie i sposobie ich śmierci.

Samobójstwo stało się dramatycznym aktem buntu. Adam Czerniakow, przewodniczący Rady Żydowskiej, popełnił samobójstwo, gdy miał rozdać numery na życie tylko dla 40 tysięcy z setek tysięcy mieszkańców getta.

Powstanie wybuchło z tęsknoty za pięknym umieraniem. Powstańcy chcieli obalić mit, że "Żydzi idą bezwolnie na śmierć". Edelman wspomina symboliczną scenę: gdy zobaczył, jak Niemcy stawiają starego Żyda na beczce i obcinają mu brodę ku uciesze tłumu, postanowił, że "nikogo nie da się wepchnąć na beczkę".

Przesłanie: Reportaż pokazuje, że najważniejsza jest ludzka godność - zarówno w życiu, jak i w śmierci. Edelman przestrzega przed pochopnym wartościowaniem i wyznaczaniem granic bohaterstwa.