Młoda Polska i jej cechy charakterystyczne
Młoda Polska to epoka, która przyniosła prawdziwą rewolucję w kulturze. Podobne nurty pojawiły się w całej Europie, nazywane "Młodą Belgią" czy "Młodą Skandynawią". Ważną cechą tego okresu był modernizm, czyli dążenie do nowoczesności i przeciwstawianie się klasycznym regułom.
Czas ten charakteryzował się powrotem do idei romantycznych – neoromantyzm przyniósł zainteresowanie metafizyką, indywidualizmem i ideą walki o niepodległość. Jednocześnie rozwijał się dekadentyzm, wyrażający pesymistyczne przekonanie o schyłku cywilizacji. Artyści tego okresu często popadali w skrajny pesymizm, czuli niemoc i zobojętnienie wobec ginącego świata.
Przełomowym wydarzeniem dla kształtowania się epoki było wydanie w 1894 roku II serii poezji Kazimierza Przerwy-Tetmajera, która wyraźnie odbiegała od pozytywistycznych wzorców. Na ten okres przypadł również rozwój chłopomanii – fascynacji kulturą wiejską, która miała być antidotum na dekadencki pesymizm.
Warto zapamiętać! Artyści Młodej Polski często uciekali z miast w poszukiwaniu inspiracji – stąd popularność Zakopanego jako miejsca, gdzie można było odkryć pierwotną siłę natury i autentyczną kulturę ludową.
