Kongres wiedeński to międzynarodowa konferencja, która rozpoczęła się we wrześniu 1814 roku i trwała do czerwca 1815 roku. Głównym celem było uporządkowanie spraw w Europie po upadku Napoleona Bonaparte. Kongres wiedeński - notatka zawsze podkreśla jego długotrwały charakter, bo obrady trwały prawie 9 miesięcy, podczas których najważniejsze mocarstwa europejskie ustalały nowy porządek na kontynencie.

Kongres wiedeński opierał się na trzech fundamentalnych zasadach. Pierwsza to zasada restauracji, czyli przywrócenie do władzy dynastii obalonych przez Napoleona. Druga to zasada legitymizmu, uznająca, że wszelka władza pochodzi od Boga. Trzecia to zasada równowagi europejskiej, która miała zapobiec dominacji jednego państwa nad innymi. Te 3 zasady kongresu wiedeńskiego stały się podstawą dla nowego ładu politycznego, który miał zapewnić stabilizację w Europie po okresie napoleońskim.

Postanowienia kongresu wiedeńskiego w sprawie Polski były niekorzystne dla naszego kraju. Księstwo Warszawskie zostało przekazane Rosji, Gdańsk i Toruń wraz z departamentami bydgoskim i poznańskim trafiły do Prus, a Austria otrzymała Wieliczkę. Te zmiany terytorialne Polski po kongresie wiedeńskim doprowadziły do kolejnego rozbioru naszych ziem między zaborców, chociaż formalnie utworzono Królestwo Polskie połączone unią personalną z Rosją.

Święte Przymierze zostało utworzone w styczniu 1815 roku z inicjatywy cara Aleksandra I i obejmowało Rosję, Austrię i Prusy. Kilka miesięcy później, w listopadzie, powstał tzw. koncert mocarstw, do którego dołączyła również Anglia. Skutki kongresu wiedeńskiego i utworzenia Świętego Przymierza były długotrwałe – te organizacje miały regulować stosunki polityczne w Europie i tłumić wszelkie ruchy rewolucyjne. Europa po kongresie wiedeńskim weszła w okres względnej stabilizacji, który trwał prawie 100 lat, aż do wybuchu I wojny światowej.