Na rycerskim zamku
Rycerze byli najsilniejszymi wojownikami w średniowiecznych armiach. Żadna lekkozbrojna jazda ani chłopska piechota nie mogła im dorównać. Ich ciała chroniła zbroja, hełm i tarcza, a do walki używali kopii, miecza, topora lub młota bojowego i sztyletu.
Aby być w formie, rycerze nieustannie ćwiczyli swoje umiejętności bojowe i uczestniczyli w turniejach rycerskich. Były to specjalne zawody połączone z ćwiczeniami wojskowymi. Zwycięzca mógł zdobyć zbroję pokonanego, która była warta fortunę!
Kościół próbował łagodzić agresywne zachowania rycerzy. Wprowadził "rozejm boży" (zakaz walk w określonych okresach) i promował ideał rycerza bez skazy - dobrego chrześcijanina, wiernego swojemu władcy i broniącego słabszych. Z czasem "rycerskość" zaczęła oznaczać odwagę, szlachetność i uprzejmość wobec kobiet.
Ciekawostka: Rycerze czasami używali małej okrągłej tarczy zwanej puklerz, która była lżejsza i pozwalała na szybsze ruchy w walce.
