Demokracja szlachecka
Złoty wiek Rzeczypospolitej szlacheckiej to okres, w którym szlachta zyskała dominującą rolę w życiu politycznym państwa. Fundamentem swobód szlacheckich było prawo o nietykalności osobistej i majątkowej. Kluczowe przywileje szlacheckie obejmowały:
- 1454 - przywileje cerekwicko-nieszawskie (zgoda szlachty na nowe podatki i prawa)
- 1496 - przywilej piotrkowski (ograniczenie praw mieszczan i chłopów)
- Przywilej sądowy (król nie ingerował w spory między szlachtą a poddanymi)
- Prawo ziemskie (łagodniejsze traktowanie szlachty w sądach)
Definition: Złoty wiek kultury polskiej to okres rozkwitu sztuki, literatury i nauki, zbiegający się z czasem największej potęgi Rzeczypospolitej.
Początki parlamentaryzmu
Sejm walny, główny organ władzy ustawodawczej, składał się z trzech "stanów sejmujących":
- Króla
- Senatu (rada królewska złożona z możnowładców)
- Izby poselskiej (przedstawiciele sejmików ziemskich)
Highlight: Konstytucja Nihil novi z 1505 roku ograniczyła władzę królewską, stanowiąc, że monarcha nie może wprowadzać nowych praw bez zgody Sejmu Walnego.
Stan szlachecki
Szlachta dzieliła się na cztery główne grupy:
- Magnateria - najbogatsza i najmniej liczna
- Szlachta średnia - właściciele od jednej do kilkunastu wsi
- Szlachta zagrodowa - właściciele pojedynczych gospodarstw
- Gołota - szlachta bez ziemi, o ograniczonych prawach
Example: Szlachcic zagrodowy mógł posiadać jedno gospodarstwo, które sam uprawiał, podczas gdy magnat mógł być właścicielem dziesiątek wsi i setek poddanych chłopów.








