Polityka okupacyjna Niemiec
Niemcy prowadzili politykę eksterminacji wobec podbitych narodów, szczególnie tych uznawanych za "podludzi" według ideologii nazistowskiej. Pacyfikacja terenów okupowanych oznaczała brutalne tłumienie wszelkiego oporu, często poprzez masowe represje wobec ludności cywilnej.
Wyzysk ekonomiczny był jednym z filarów okupacji. Polegał na przymuszaniu ludności do pracy na rzecz Rzeszy oraz konfiskacie dóbr i surowców. Wszystkie wartościowe zasoby przekazywano do Niemiec, pozbawiając miejscową ludność środków do życia.
System terroru opierał się na łapankach, publicznych egzekucjach, obozach koncentracyjnych i obozach zagłady. Te metody miały złamać ducha oporu i zastraszyć ludność. Mimo to w całej Europie rozwijał się ruch oporu, prowadzący działania dywersyjne i sabotażowe.
Warto wiedzieć: Konferencja w Wannsee (1942) była przełomowym momentem w historii Holokaustu. To podczas niej naziści opracowali szczegółowy plan "ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej" - systematycznej zagłady całego narodu.
Szczególnie tragiczny był los Żydów, wobec których prowadzono politykę Holokaustu. Zamykano ich w gettach, a następnie deportowano do obozów zagłady wyposażonych w komory gazowe. W 1942 roku na konferencji w Wannsee naziści oficjalnie zatwierdzili plan masowej eksterminacji ludności żydowskiej.
