Polska Lubelska i jej powstanie
Rok 1944 przyniósł zasadnicze zmiany dla Polski. Gdy Armia Czerwona przekroczyła przedwojenne granice, Sowieci zaczęli tworzyć podległe sobie struktury władzy, ignorując legalny polski rząd na uchodźstwie.
Pierwszym krokiem było utworzenie 1 stycznia 1944 r. Krajowej Rady Narodowej (KRN) z Bolesławem Bierutem na czele. KRN miała pełnić rolę parlamentu i skupiała głównie działaczy lewicowych. Wkrótce w Moskwie powstał Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego (PKWN) pod przewodnictwem Edwarda Osóbki-Morawskiego.
22 lipca 1944 r. PKWN ogłosił się jedynym legalnym organem władzy w Polsce. Jego siedzibą stał się Lublin, a obszar pod jego kontrolą nazwano Polską Lubelską.
💡 Choć wielu Polaków marzyło o niepodległości, decyzje o przyszłości Polski zapadały głównie w gabinetach Stalina, Churchilla i Roosevelta podczas konferencji w Teheranie i Jałcie.
Na konferencji w Teheranie (28 listopada - 1 grudnia 1943 r.) ustalono, że granice Polski zostaną przesunięte na zachód - od linii Curzona na wschodzie do Odry na zachodzie. Co ważne, w powojennym układzie sił Polska miała znaleźć się w strefie wpływów ZSRR. Te ustalenia utrzymywano w tajemnicy - Roosevelt potrzebował głosów Polonii w nadchodzących wyborach, a Churchill chciał zachować lojalność polskich żołnierzy.
