Historia ludu Izraela i początki judaizmu
Hebrajczycy to naród semicki, który wywodzi się od Abrahama i składa się z 12 plemion koczowniczych. Około XIX wieku p.n.e. Abraham opuścił miasto Ur w Mezopotamii i udał się do ziemi Kanaan (Palestyna). Od jego wnuka Jakuba, zwanego też Izraelem, pochodzi nazwa całego narodu.
Wędrówka Hebrajczyków była pełna zwrotów akcji. Najpierw osiedlili się w Egipcie, gdzie po śmierci Józefa (syna Jakuba) rozpoczął się okres prześladowań. W XIII wieku p.n.e. Mojżesz wyprowadził swój lud z niewoli egipskiej i na górze Synaj zawarł przymierze z Bogiem Jahwe, otrzymując Dekalog – 10 przykazań.
Po przybyciu do Ziemi Obiecanej Hebrajczycy walczyli z Filistynami i w XI w. p.n.e. założyli państwo Izrael. Jego największą potęgę osiągnęło za czasów króla Dawida i jego syna Salomona, który zbudował słynną świątynię jerozolimską. Po śmierci Salomona królestwo podzieliło się na Izrael (północ) i Judeę (południe). Późniejsze losy narodu obejmowały niewolę babilońską, powrót do Palestyny, a w I wieku n.e. – po stłumieniu buntów przez Rzymian – rozproszenie po świecie (diaspora).
Ciekawostka: Historia Dawida i Goliata, której uczysz się na lekcjach, pochodzi właśnie z dziejów starożytnego Izraela! Ta opowieść o zwycięstwie słabszego nad silniejszym stała się symbolem odwagi i wiary.
