Język polski /

Charakterystyka i losy Andrzeja Kmicica

Charakterystyka i losy Andrzeja Kmicica

 Charakterystyka i losy
Andrzeja Kmicica Kim jest Andrzej Kmicic?
-
Andrzej Kmicic to główny bohater powieści historycznej autorstwa
Henryka

Charakterystyka i losy Andrzeja Kmicica

O

Oliwia Kowalska

0 Followers

Udostępnij

Zapisz

24

 

3

Prezentacja

Kim jest? Bohater przed i po przemianie, przyczyny przemiany, rehabilitacja rycerza, symbolika kościoła, porównanie z Jackiem Spolicą

Nie ma nic odpowiedniego? Sprawdź inne przedmioty.

Charakterystyka i losy Andrzeja Kmicica Kim jest Andrzej Kmicic? - Andrzej Kmicic to główny bohater powieści historycznej autorstwa Henryka Sienkiewicza pod tytułem "Potop". Poznajemy go jako chorążego orszańskiego, potomka znakomitego rodu, któremu Herakliusz Billewicz przyrzekł w testamencie rękę swej wnuczki - Oleńki. Jest on typowym reprezentantem szlachty XVII wieku. Pochodzi z niegdyś zamożnego, teraz jednak zubożałego szlacheckiego rodu. Andrzej Kmicic to bardzo przystojny, wesoły, zawadiacki, zdolny do wielkiej i namiętnej miłości blondyn o szarych oczach, noszący wąsy. Ubiera się według panującej wśród szlachciców mody i nosi przy sobie szablę. "Oczy panny Aleksandry spoczęły błyskawicą na twarzy Kmicica, a potem znów wbiły się w ziemię; przez ten czas jednak zdołała panienka dojrzeć płową jak żyto, mocno podgoloną czuprynę, smagłą cerę, siwe oczy bystro przed się patrzące, ciemny wąs i twarz młodą, orlikowatą, a wesołą i junacką." Kmicic w pierwszych rozdziałach znacznie różni się od tego, który występuje w dalszych częściach powieści. Jest bohaterem dynamicznym, co oznacza, że przechodzi wewnętrzną przemianę w toku akcji, stając się człowiekiem reprezentującym zupełnie inne wartości. Można śmiało nazwać to przemianą duchową. Gdy historia zbliża się ku końcowi, czytelnik ma do czynienia z zupełnie nowym Kmicicem, odmienionym zarówno na ciele, jak i duszy. Transformacja ta nie była jednak prosta, wymagała od niego wiele pracy oraz poświę cenia. Przede wszystkim zaś była złożonym procesem, odbywają cym się etapami. Bohater przed przemianą W początkowej części powieści...

Więcej zabawy podczas nauki z nami

Pomoc w odrabianiu zadań domowych

Dzięki funkcji zadawania pytań możesz w każdej chwili zadać pytanie i uzyskać odpowiedź od innych uczniów.

Ucz się razem z innymi

Dzięki Knowunity otrzymujesz materiały do nauki od innych w nowoczesny i wygodny sposób, aby jak najlepiej się uczyć. Tutaj uczniowie dzielą się swoją wiedzą, wymieniają się pomysłami i pomagają sobie nawzajem.

Bezpieczne i sprawdzone

Niezależnie od tego, czy chodzi o streszczenia, ćwiczenia czy notatki, Knowunity gromadzi wszystkie treści i tworzy bezpieczne środowisko nauki, do którego dziecko może mieć dostęp w dowolnym momencie.

Pobierz aplikację

Alternatywny zapis:

obraz bohatera nie jest specjalnie pochlebny. Poznajemy go jako młodego, gwałtownego, nieokiełznanego, agresywnego mężczyznę, lubiącego przebywać w towarzystwie swoich kompanów. "Kmicic był sam swawolnikiem, w którym dusza kipiała ustawicznie." Mimo szlachetnego pochodzenia jego reputacja jest stale niszczona przez skłonności do picia i wdawania się w bójki. Niejednokrotnie dopuszcza się karygodnych oraz niemoralnych czynów, przykładowo strzela do portretów Billewiczów, co poprzedzone jest ogromną biesiadą. Jego towarzysze również nie mogą pochwalić się nienagannym zachowaniem. Wywołując bijatykę w karczmie zostają zabici przez sprowokowaną szlachtę. Rozwścieczony Kmicic uznający prawo zemsty podpala Wołmontowicze zabijając przy tym wszystkich mieszkańców: "Kmicic spalił Wołmontowicze! - krzyknęła chórem szlachta. — Pomordował mężów, niewiasty, dzieci! Kmicic to uczynił!". Robi to wszystko, gdyż uważa, że jeśli ktoś wyrządził mu jakąś krzywdę, musi się zemścić. Postępowanie Andrzeja spotyka się z ogromnym sprzeciwem Oleńki, którą Kmicic porywa, po tym jak ta go odrzuca. To zachowanie świadczy o jego samowoli i bezwzględności. Pewność siebie i poczucie, iż należy mu się wszystko prowadzą go do przegrania pojedynku na szablę z Wołodyjowskim. Kmicic posiada zamiłowanie do walki i coś z bycia rozbójnikiem. Pole bitwy jest dla niego najbardziej naturalnym otoczeniem. To co innych przeraża, dla niego jest zupełnie normalne. Ma niespotykaną fantazję, która przejawia się m.in. tym, że Kmicic chodzi na brawurowe akcje tak, jak inni chodzą na spacer. Wszystko to podkreśla awanturniczy i porywczy charakter młodzieńca, który zna swoją wartość, dzięki czemu jest dumny i pewny siebie nie zawsze w pozytywnym tego znaczeniu. Uważa, że posiada wszystko to, co jest potrzebne w Rzeczypospolitej, czyli odwagę i siłę "Każdy sobie pan w naszej Rzeczypospolitej kto jeno ma szablę w garści i lada jaką partię zebrać potrafi. Co mi uczynią? Kogo ja się boję?” Przyczyny przemiany Żadna większa zmiana wewnętrzna nie zachodzi z dnia na dzień. Tak również było w przypadku Andrzeja Kmicica. Jego przemiana dokonywała się etapami, pod wpływem bardzo trudnych sytuacji, nieraz traumatycznych doświadczeń, świadomości podejmowania wcześniej błędnych decyzji. Można więc powiedzieć, że bohater dojrzewa na oczach czytelnika. Pierwszym momentem, w którym Andrzej Kmicic zaczyna zauważać, że jego życie nie idzie w dobrym kierunku, jest chwila, w której zamordowani zostają jego towarzysze, a on w akcie zemsty postanawia spalić Wołmontowicze. Wówczas zostaje po raz pierwszy odrzucony przez Oleńkę i ściąga na siebie gniew szlachty z całego powiatu. Kmicic jednak po raz kolejny postanawia użyć siły porywając Oleńkę. Sytuacja została jednak rozwiązana przez pana Wołodyjowskiego, który pokonuje warchoła w pojedynku i uwalnia kobietę. Postanawia również dać Kmicicowi szansę na zrehabilitowanie się w oczach szlachty i powierza mu prowadzenie zaciągu do wojsk hetmańskich. Ten docenia gest małego rycerza i postanawia wykazać się, by zrehabilitować się w oczach ukochanej. To właśnie po jej poleceniu o zaprzestaniu dotychczasowego życia stara się je zmienić. Później jednak dochodzi do incydentu w Kiejdanach, kiedy Kmicic podstępnie zaprzysiężony przez księcia Janusza Radziwiła zostaje wbrew swojej woli postawiony w szeregu zdrajców Rzeczypospolitej. Zostaje omamiony przez księcia i wierzy mu, że ten działa dla dobra kraju. O tym, że został oszukany przez Radziwiłła, dowiaduje się przy kolejnym spotkaniu z Wołodyjowskim i Zagłobą, kiedy ci natykają się na niego w domu Bilewiczówny, którą Kmicic usiłuje zabrać do Kiejdan. Zagłoba pokazuje mu list, w którym książę nakazuje Szwedom rozstrzelać pojmanych w Kiejdanach pułkowników, wbrew obietnicy danej Kmicicowi, że pozostawi ich przy życiu. Wówczas w młodym chorążym klaruje się decyzja, że przysięga dana zdrajcy przestaje go obowiązywać i co prawda przyjmuje od Radziwiłła kolejne rozkazy, ale kiedy udaje się z listami do księcia Bogusława, nie jest już wiernym sługą magnata. Kmicic po przemianie Kmicic dochodząc do siebie po pojedynku z Wołodyjowskim wyzbywa się pychy. Stara się odkupić swe grzechy zaciągając lud do wojska, aby walczyli za ojczyznę. Kiedy Andrzej dowiaduje się, że książe Radziwił jest zdrajcą, próbuje go porwać, lecz ten ucieka dodatkowo poważnie go raniąc .Główny bohater postanawia odkupić swoje winy służąc ojczyźnie. Zamierza udać się do króla i ofiarować mu swoje usługi. Musi jednak zmienić nazwisko, ponieważ wieści o zdrajcy Kmicicu rozeszły się po całej Rzeczpospolitej. Posługuje się więc nazwą jednej z miejscowości, która od zawsze pozostawała w posiadaniu jego rodziny (Babinicze). W tym momencie główny bohater zmienia tożsamość i staje się Andrzejem Babiniczem. Pod tym nazwiskiem będzie już tylko walczył w słusznej sprawie, będzie bronił ojczyzny. W pierwszej walce jaką przyszło mu stoczyć okazuje się być dobrym przywódcą, wykazuje się męstwem i odwagą, przykładowo wysadzając największą szwedzką armatę ,,kolubrynę": "Kmicic nie tylko był człowiek odważny, lecz i zuchwały. Myśl rozsadzenia olbrzymiej kolumbryny radowała do głębi jego duszę, nie tylko jako bohaterstwo, nie tylko jako niepożyta dla oblężonych przysługa, ale jako okrutna psota wyrządzona Szwedom. Wyobrażał sobie: jak się przerażą, jak Miller będzie zębami zgrzytał, jak będzie poglądał w niemocy na owe mury, i chwilami śmiech pusty go brał. I jak sam poprzednio mówił: nie doznawał żadnej rzewliwości ni strachów, ni niepokojów, ani mu do głowy nie przychodziło na jak straszne sam naraża się niebezpieczeństwo. Szedł tak, jak idzie żak do cudzego ogrodu szkodę w jabłkach czynić. Przypomniały mu się dawne czasy, kiedy to Chowańskiego podchodził i nocami wkradał się do trzydziestotysięcznego obozu w dwieście takich jak sam zabijaków." Gdy dociera na Śląsk, staje przed obliczem króla i oblężeniem Jasnej Góry. Następnie uczestniczy w eskorcie władcy do majątku Lubomirskich. Gdy naprzeciwko orszaku pojawiają się szwedzcy żołnierze, Kmicic nie kalkuluje. Rusza do ataku, a jego postawa pozwala władcy ujść z życiem. Sam bohater zostaje ciężko ranny, a ostatnie słowa, jakie wypowiada przed utratą przytomności, brzmią: "Jam nie Babinicz, jam Kmicic." Honorowa i pełna poświęceń służba Rzeczpospolitej pod nazwiskiem Babinicza pozwala Kmicicowi zrehabilitować swą osobę. Co znamienne - nie poprzestaje on na tym, lecz wciąż bierze udział w walkach. Życie Kmicica zmieniło się, a jego uczynki oraz bohaterska walka spowodowały duchowe odrodzenie zagubionego szlachcica. Z dawnego Andrzeja pozostała Babiniczowi głównie odwaga, nie bał się ryzykować w imię narodu. Szybko zmazał grzechy z przeszłości, a jego

Język polski /

Charakterystyka i losy Andrzeja Kmicica

O

Oliwia Kowalska  

Obserwuj

0 Followers

 Charakterystyka i losy
Andrzeja Kmicica Kim jest Andrzej Kmicic?
-
Andrzej Kmicic to główny bohater powieści historycznej autorstwa
Henryka

Otwórz aplikację

Kim jest? Bohater przed i po przemianie, przyczyny przemiany, rehabilitacja rycerza, symbolika kościoła, porównanie z Jackiem Spolicą

Podobne notatki

user profile picture

2

"Potop" - Henryk Sienkiewicz - notatka z lektury do matury

Know "Potop" - Henryk Sienkiewicz - notatka z lektury do matury thumbnail

2

 

4/5/3

user profile picture

2

Potop - postacie

Know Potop - postacie thumbnail

14

 

3

user profile picture

6

Potop - Henryk Sienkiewicz

Know Potop - Henryk Sienkiewicz  thumbnail

371

 

4/2/3

user profile picture

2

Pytania jawne „Potop”

Know Pytania jawne „Potop” thumbnail

22

 

4/5/3

Charakterystyka i losy Andrzeja Kmicica Kim jest Andrzej Kmicic? - Andrzej Kmicic to główny bohater powieści historycznej autorstwa Henryka Sienkiewicza pod tytułem "Potop". Poznajemy go jako chorążego orszańskiego, potomka znakomitego rodu, któremu Herakliusz Billewicz przyrzekł w testamencie rękę swej wnuczki - Oleńki. Jest on typowym reprezentantem szlachty XVII wieku. Pochodzi z niegdyś zamożnego, teraz jednak zubożałego szlacheckiego rodu. Andrzej Kmicic to bardzo przystojny, wesoły, zawadiacki, zdolny do wielkiej i namiętnej miłości blondyn o szarych oczach, noszący wąsy. Ubiera się według panującej wśród szlachciców mody i nosi przy sobie szablę. "Oczy panny Aleksandry spoczęły błyskawicą na twarzy Kmicica, a potem znów wbiły się w ziemię; przez ten czas jednak zdołała panienka dojrzeć płową jak żyto, mocno podgoloną czuprynę, smagłą cerę, siwe oczy bystro przed się patrzące, ciemny wąs i twarz młodą, orlikowatą, a wesołą i junacką." Kmicic w pierwszych rozdziałach znacznie różni się od tego, który występuje w dalszych częściach powieści. Jest bohaterem dynamicznym, co oznacza, że przechodzi wewnętrzną przemianę w toku akcji, stając się człowiekiem reprezentującym zupełnie inne wartości. Można śmiało nazwać to przemianą duchową. Gdy historia zbliża się ku końcowi, czytelnik ma do czynienia z zupełnie nowym Kmicicem, odmienionym zarówno na ciele, jak i duszy. Transformacja ta nie była jednak prosta, wymagała od niego wiele pracy oraz poświę cenia. Przede wszystkim zaś była złożonym procesem, odbywają cym się etapami. Bohater przed przemianą W początkowej części powieści...

Nie ma nic odpowiedniego? Sprawdź inne przedmioty.

Więcej zabawy podczas nauki z nami

Pomoc w odrabianiu zadań domowych

Dzięki funkcji zadawania pytań możesz w każdej chwili zadać pytanie i uzyskać odpowiedź od innych uczniów.

Ucz się razem z innymi

Dzięki Knowunity otrzymujesz materiały do nauki od innych w nowoczesny i wygodny sposób, aby jak najlepiej się uczyć. Tutaj uczniowie dzielą się swoją wiedzą, wymieniają się pomysłami i pomagają sobie nawzajem.

Bezpieczne i sprawdzone

Niezależnie od tego, czy chodzi o streszczenia, ćwiczenia czy notatki, Knowunity gromadzi wszystkie treści i tworzy bezpieczne środowisko nauki, do którego dziecko może mieć dostęp w dowolnym momencie.

Pobierz aplikację

Knowunity

Dziel się wiedzą

Otwórz aplikację

Alternatywny zapis:

obraz bohatera nie jest specjalnie pochlebny. Poznajemy go jako młodego, gwałtownego, nieokiełznanego, agresywnego mężczyznę, lubiącego przebywać w towarzystwie swoich kompanów. "Kmicic był sam swawolnikiem, w którym dusza kipiała ustawicznie." Mimo szlachetnego pochodzenia jego reputacja jest stale niszczona przez skłonności do picia i wdawania się w bójki. Niejednokrotnie dopuszcza się karygodnych oraz niemoralnych czynów, przykładowo strzela do portretów Billewiczów, co poprzedzone jest ogromną biesiadą. Jego towarzysze również nie mogą pochwalić się nienagannym zachowaniem. Wywołując bijatykę w karczmie zostają zabici przez sprowokowaną szlachtę. Rozwścieczony Kmicic uznający prawo zemsty podpala Wołmontowicze zabijając przy tym wszystkich mieszkańców: "Kmicic spalił Wołmontowicze! - krzyknęła chórem szlachta. — Pomordował mężów, niewiasty, dzieci! Kmicic to uczynił!". Robi to wszystko, gdyż uważa, że jeśli ktoś wyrządził mu jakąś krzywdę, musi się zemścić. Postępowanie Andrzeja spotyka się z ogromnym sprzeciwem Oleńki, którą Kmicic porywa, po tym jak ta go odrzuca. To zachowanie świadczy o jego samowoli i bezwzględności. Pewność siebie i poczucie, iż należy mu się wszystko prowadzą go do przegrania pojedynku na szablę z Wołodyjowskim. Kmicic posiada zamiłowanie do walki i coś z bycia rozbójnikiem. Pole bitwy jest dla niego najbardziej naturalnym otoczeniem. To co innych przeraża, dla niego jest zupełnie normalne. Ma niespotykaną fantazję, która przejawia się m.in. tym, że Kmicic chodzi na brawurowe akcje tak, jak inni chodzą na spacer. Wszystko to podkreśla awanturniczy i porywczy charakter młodzieńca, który zna swoją wartość, dzięki czemu jest dumny i pewny siebie nie zawsze w pozytywnym tego znaczeniu. Uważa, że posiada wszystko to, co jest potrzebne w Rzeczypospolitej, czyli odwagę i siłę "Każdy sobie pan w naszej Rzeczypospolitej kto jeno ma szablę w garści i lada jaką partię zebrać potrafi. Co mi uczynią? Kogo ja się boję?” Przyczyny przemiany Żadna większa zmiana wewnętrzna nie zachodzi z dnia na dzień. Tak również było w przypadku Andrzeja Kmicica. Jego przemiana dokonywała się etapami, pod wpływem bardzo trudnych sytuacji, nieraz traumatycznych doświadczeń, świadomości podejmowania wcześniej błędnych decyzji. Można więc powiedzieć, że bohater dojrzewa na oczach czytelnika. Pierwszym momentem, w którym Andrzej Kmicic zaczyna zauważać, że jego życie nie idzie w dobrym kierunku, jest chwila, w której zamordowani zostają jego towarzysze, a on w akcie zemsty postanawia spalić Wołmontowicze. Wówczas zostaje po raz pierwszy odrzucony przez Oleńkę i ściąga na siebie gniew szlachty z całego powiatu. Kmicic jednak po raz kolejny postanawia użyć siły porywając Oleńkę. Sytuacja została jednak rozwiązana przez pana Wołodyjowskiego, który pokonuje warchoła w pojedynku i uwalnia kobietę. Postanawia również dać Kmicicowi szansę na zrehabilitowanie się w oczach szlachty i powierza mu prowadzenie zaciągu do wojsk hetmańskich. Ten docenia gest małego rycerza i postanawia wykazać się, by zrehabilitować się w oczach ukochanej. To właśnie po jej poleceniu o zaprzestaniu dotychczasowego życia stara się je zmienić. Później jednak dochodzi do incydentu w Kiejdanach, kiedy Kmicic podstępnie zaprzysiężony przez księcia Janusza Radziwiła zostaje wbrew swojej woli postawiony w szeregu zdrajców Rzeczypospolitej. Zostaje omamiony przez księcia i wierzy mu, że ten działa dla dobra kraju. O tym, że został oszukany przez Radziwiłła, dowiaduje się przy kolejnym spotkaniu z Wołodyjowskim i Zagłobą, kiedy ci natykają się na niego w domu Bilewiczówny, którą Kmicic usiłuje zabrać do Kiejdan. Zagłoba pokazuje mu list, w którym książę nakazuje Szwedom rozstrzelać pojmanych w Kiejdanach pułkowników, wbrew obietnicy danej Kmicicowi, że pozostawi ich przy życiu. Wówczas w młodym chorążym klaruje się decyzja, że przysięga dana zdrajcy przestaje go obowiązywać i co prawda przyjmuje od Radziwiłła kolejne rozkazy, ale kiedy udaje się z listami do księcia Bogusława, nie jest już wiernym sługą magnata. Kmicic po przemianie Kmicic dochodząc do siebie po pojedynku z Wołodyjowskim wyzbywa się pychy. Stara się odkupić swe grzechy zaciągając lud do wojska, aby walczyli za ojczyznę. Kiedy Andrzej dowiaduje się, że książe Radziwił jest zdrajcą, próbuje go porwać, lecz ten ucieka dodatkowo poważnie go raniąc .Główny bohater postanawia odkupić swoje winy służąc ojczyźnie. Zamierza udać się do króla i ofiarować mu swoje usługi. Musi jednak zmienić nazwisko, ponieważ wieści o zdrajcy Kmicicu rozeszły się po całej Rzeczpospolitej. Posługuje się więc nazwą jednej z miejscowości, która od zawsze pozostawała w posiadaniu jego rodziny (Babinicze). W tym momencie główny bohater zmienia tożsamość i staje się Andrzejem Babiniczem. Pod tym nazwiskiem będzie już tylko walczył w słusznej sprawie, będzie bronił ojczyzny. W pierwszej walce jaką przyszło mu stoczyć okazuje się być dobrym przywódcą, wykazuje się męstwem i odwagą, przykładowo wysadzając największą szwedzką armatę ,,kolubrynę": "Kmicic nie tylko był człowiek odważny, lecz i zuchwały. Myśl rozsadzenia olbrzymiej kolumbryny radowała do głębi jego duszę, nie tylko jako bohaterstwo, nie tylko jako niepożyta dla oblężonych przysługa, ale jako okrutna psota wyrządzona Szwedom. Wyobrażał sobie: jak się przerażą, jak Miller będzie zębami zgrzytał, jak będzie poglądał w niemocy na owe mury, i chwilami śmiech pusty go brał. I jak sam poprzednio mówił: nie doznawał żadnej rzewliwości ni strachów, ni niepokojów, ani mu do głowy nie przychodziło na jak straszne sam naraża się niebezpieczeństwo. Szedł tak, jak idzie żak do cudzego ogrodu szkodę w jabłkach czynić. Przypomniały mu się dawne czasy, kiedy to Chowańskiego podchodził i nocami wkradał się do trzydziestotysięcznego obozu w dwieście takich jak sam zabijaków." Gdy dociera na Śląsk, staje przed obliczem króla i oblężeniem Jasnej Góry. Następnie uczestniczy w eskorcie władcy do majątku Lubomirskich. Gdy naprzeciwko orszaku pojawiają się szwedzcy żołnierze, Kmicic nie kalkuluje. Rusza do ataku, a jego postawa pozwala władcy ujść z życiem. Sam bohater zostaje ciężko ranny, a ostatnie słowa, jakie wypowiada przed utratą przytomności, brzmią: "Jam nie Babinicz, jam Kmicic." Honorowa i pełna poświęceń służba Rzeczpospolitej pod nazwiskiem Babinicza pozwala Kmicicowi zrehabilitować swą osobę. Co znamienne - nie poprzestaje on na tym, lecz wciąż bierze udział w walkach. Życie Kmicica zmieniło się, a jego uczynki oraz bohaterska walka spowodowały duchowe odrodzenie zagubionego szlachcica. Z dawnego Andrzeja pozostała Babiniczowi głównie odwaga, nie bał się ryzykować w imię narodu. Szybko zmazał grzechy z przeszłości, a jego