Młoda Polska - charakterystyka epoki
Młoda Polska to okres twórczości dwóch pokoleń pisarzy urodzonych w latach 60. i 70. XIX wieku. W Polsce trwała od 1891 roku (wydanie tomu poezji K. Tetmajera) do 1918 roku, natomiast w Europie okres ten rozpoczął się już w latach 60. XIX wieku i trwał do lat 60. XX wieku.
Epoka ta funkcjonuje pod kilkoma nazwami, z których każda podkreśla inny jej aspekt. Modernizm oznaczał nowoczesność i odcięcie się od tradycji pozytywistycznych. Fin de siècle wyrażał poczucie schyłku cywilizacji, a neoromantyzm wskazywał na nawiązania do romantyzmu poprzez prymat uczuć, indywidualizm i zainteresowanie metafizyką. Sama nazwa "Młoda Polska" została wprowadzona przez Artura Górskiego w 1898 roku w cyklu artykułów programowych.
Warto zapamiętać! Młoda Polska była reakcją na pozytywizm - zamiast rozumu i racjonalizmu, twórcy młodopolscy cenili uczucia, indywidualizm i subiektywne postrzeganie świata.
Jednym z głównych filozofów, którzy ukształtowali myślenie epoki, był Artur Schopenhauer. W dziele "Świat jako wola i przedstawienie" głosił, że życiem człowieka rządzi "ślepy popęd", który nigdy nie zostaje zaspokojony, co prowadzi do cierpienia i niespełnienia. Według filozofa idealnym stanem jest nirwana - stan wyeliminowania uczuć i cierpienia, a sztuka miała być sposobem łagodzenia bólu egzystencjalnego.
