Opowieść wigilijna - podstawowe informacje

Karol Dickens napisał Opowieść wigilijną w 1843 roku. Akcja rozgrywa się na obrzeżach Londynu, w Camden Town, gdzie mieszkała rodzina pisarza. Dickens czerpał inspirację z własnych doświadczeń życiowych.

Utwór jest przypowieścią fantastyczną - pokazuje prawdę o tym, że pieniądze to marna wartość w życiu bez miłości i bliskości innych ludzi. Fantastyczny charakter nadają książce pojawiające się duchy, co tłumaczy magiczna atmosfera Bożego Narodzenia.

Głównym tematem powieści jest przemiana głównego bohatera - Ebenezera Scrooge'a z nieprzyjemnego, egoistycznego skąpca w sympatycznego, dobrotliwego starszego pana. Historia zawdzięcza swoją popularność wzruszającej fabule, magicznemu nastroju świąt Bożego Narodzenia oraz licznym adaptacjom filmowym.

Ciekawostka: Dickens buduje fabułę na zasadzie kontrastu - zestawia miłość z egoizmem, szczodrość ze skąpstwem, rodzinę z samotnością. Dzięki temu główne przesłanie książki staje się wyraźniejsze.

Najważniejsze przesłania utworu to: potępienie chciwości i egoizmu, sprzeciw wobec władzy pieniądza, krytyka zmarnowanego życia bez miłości oraz pochwała dobroci i wyrozumiałości wobec innych.

Bohaterowie i ich znaczenie

Ebenezer Scrooge to jeden z najsłynniejszych literackich symboli skąpstwa, podobnie jak Harpagon z komedii Moliera. To postać, którą zaślepiła władza pieniądza, co doprowadziło go do samotności i braku szczęścia. Jest również przykładem bohatera przemienionego, który z ponurego skąpca staje się hojnym dobroczyńcą.

W powieści możemy wyróżnić dwie grupy postaci:

• Postacie fantastyczne: cztery duchy - Duch Johna Marleya, Duch Przeszłych Wigilii, Duch Teraźniejszych Świąt Bożego Narodzenia i Duch Przyszłych Wigilii
• Postacie realistyczne: Ebenezer Scrooge, jego pracownik Bob Cratchit z rodziną, siostrzeniec Scrooge'a - Fred

Każdy z duchów przynosi Scrooge'owi ważną lekcję. Duch Marleya ostrzega przed zmarnowanym życiem, mówiąc: "Pomaganie innym powinno stać się moim najważniejszym interesem". Duchy Przeszłych, Teraźniejszych i Przyszłych Wigilii pokazują mu odpowiednio: co stracił, jak żyją dobrzy ludzie wokół niego i jak smutna będzie jego śmierć, jeśli nie zmieni swojego postępowania.

Ważne! Przemiana Scrooge'a nie jest gwałtowna, ale stopniowa - każdy duch dokłada cegiełkę do jego przemiany, pokazując mu konsekwencje jego egoizmu i skąpstwa.

Scrooge uczy się, że prawdziwe szczęście nie wynika z posiadania bogactwa, ale z dzielenia się nim z innymi i budowania relacji. Jego przemiana symbolizuje uniwersalną prawdę, że nigdy nie jest za późno na zmianę i naprawienie swoich błędów.

Motywy literackie w "Opowieści wigilijnej"

Postać Scrooge'a pojawia się w kilku ważnych motywach literackich. Najważniejszym jest motyw skąpstwa, który symbolizuje życie skoncentrowane wyłącznie na gromadzeniu bogactwa, prowadzące do samotności i pustki wewnętrznej. Podobne postacie znajdziemy w wielu baśniach czy mitach, np. w historii króla Midasa.

Drugim kluczowym motywem jest wewnętrzna przemiana bohatera. Scrooge z egoistycznego skąpca staje się człowiekiem wrażliwym i hojnym. Podobne przemiany przechodzą inni znani bohaterowie literaccy: Jacek Soplica w "Panu Tadeuszu" czy Andrzej Kmicic w "Potopie" Sienkiewicza.

Motyw zła i egoizmu w postaci Scrooge'a przypomina też inne negatywne postacie literackie, które są niewrażliwe na los innych. Jednak w przeciwieństwie do np. Balladyny, która została ukarana śmiercią za swoje czyny, Scrooge zatrzymuje się w porę i zmienia swoje postępowanie.

Pomyśl: Dlaczego właśnie w okresie Bożego Narodzenia Scrooge przechodzi przemianę? Czy przypadkiem magia świąt nie jest tutaj ważnym elementem?

Bardzo istotny jest też motyw Bożego Narodzenia. Święta w literaturze często służą nie tylko jako tło religijne, ale także jako moment konfrontacji bohatera z rodziną, okazja do rachunku sumienia i refleksji nad własnym życiem. W "Opowieści wigilijnej" święta podkreślają kontrast między bogactwem a biedą, samotnością a rodziną, egoizmem a dobrocią.

Praca z tekstem - porównanie z "Skąpcem" Moliera

Fragment "Skąpca" Moliera pokazuje nam reakcję Harpagona na utratę szkatułki ze skarbem. Bohater zwraca się do złota jak do ukochanej osoby - "mój drogi przyjacielu", używając personifikacji. Dla Harpagona pieniądze były wszystkim: "podporą, pociechą, radością" - zastępowały mu prawdziwe relacje międzyludzkie.

Reakcja Harpagona przypomina żałobę po stracie bliskiej osoby - "już nie mogę, umieram, już umarłem". Molier celowo kształtuje postać w ten sposób, by pokazać absurdalność i patologię takiego przywiązania do bogactwa. Podobnie jak Scrooge z "Opowieści wigilijnej", Harpagon jest przykładem człowieka, któremu pieniądze nie zapewniły szczęścia.

Oba teksty uczą nas, że bogactwo materialne warto przeciwstawić takim wartościom jak:

• Miłość i przyjaźń
• Rodzina i bliskość z innymi ludźmi
• Wrażliwość na potrzeby innych
• Hojność i bezinteresowność

Kluczowy wniosek: Zarówno "Opowieść wigilijna" jak i "Skąpiec" pokazują, że pieniądze same w sobie nie dają szczęścia, ale mogą służyć dobru, gdy są właściwie używane - do pomocy innym i budowania relacji.

W obu utworach skąpcy są nieszczęśliwi i samotni. Różnica polega na tym, że Scrooge przechodzi przemianę i odkrywa prawdziwe wartości, podczas gdy Harpagon pozostaje niewolnikiem swojego skąpstwa do końca. To pokazuje, że zawsze mamy wybór, jak wykorzystać swoje zasoby - dla własnego egoizmu czy dla dobra innych.