Gotyk w Polsce - Rozwój i Charakterystyka Architektury Sakralnej
Sztuka gotycka w Polsce rozwinęła się w XIII wieku, głównie za sprawą zakonów dominikańskich i franciszkańskich. Pierwsze elementy tego stylu pojawiły się w 1226 roku w bazylice św. Trójcy w Krakowie, gdzie zastosowano charakterystyczne ostrołukowe łęki międzynawowe. Budowle gotyckie w Polsce początkowo cechowały się prostotą form, brakiem wież i skromnym wystrojem, co było typowe dla architektury zakonów żebraczych.
Definicja: Architektura gotycka cechy charakterystyczne to przede wszystkim ostrołuki, sklepienia krzyżowo-żebrowe, system filarowo-szkarpowy oraz strzeliste proporcje budowli.
Rozwój sztuki gotyckiej w Polsce był ściśle związany z czynnikami społeczno-ekonomicznymi. Kluczową rolę odegrało mieszczaństwo, lokowanie miast na prawie magdeburskim oraz mecenat królewski. Szczególnie intensywny rozwój przypadł na okres panowania Kazimierza Wielkiego, a później Kazimierza Jagiellończyka. Reforma państwa w XIV wieku umożliwiła realizację wielu znaczących inwestycji budowlanych.
Kościoły gotyckie w Polsce różniły się w zależności od regionu. Można wyróżnić trzy główne style regionalne: gotyk nadwiślański w Małopolsce, charakteryzujący się połączeniem cegły i kamienia, gotyk śląski ze słynnym sklepieniem trójdzielnym, oraz gotyk pomorski z charakterystycznymi halowymi kościołami i potężnymi wieżami.


































