Korzeń to organ wegetatywny rośliny, który zazwyczaj znajduje się pod ziemią. Jego główne zadania to umocowanie rośliny w podłożu oraz pobieranie wody i soli mineralnych z gleby. Funkcje korzenia są kluczowe dla prawidłowego wzrostu całej rośliny. W zależności od gatunku, systemy korzeniowe mogą być bardzo zróżnicowane - od prostych do niezwykle rozbudowanych struktur.

Korzeń składa się z czterech głównych stref. Na końcu znajduje się strefa podziałów komórkowych ze stożkiem wzrostu chronionym przez czapeczkę. Dalej mamy strefę wydłużoną, gdzie komórki zwiększają swoje rozmiary. Następnie jest strefa włośnikowa, która odpowiada za wchłanianie substancji. Na końcu znajduje się strefa wyrośnięta, z której wyrastają korzenie boczne. Strefy korzenia różnią się funkcją i budową, tworząc razem sprawnie działający organ. Prawidłowa budowa korzenia warunkuje jego skuteczne działanie.

System palowy charakteryzuje się jednym wyraźnym korzeniem głównym, od którego odchodzą mniejsze korzenie boczne - jest typowy dla roślin nagozalążkowych i dwuliściennych. Natomiast system wiązkowy to kępka jednakowych, cienkich korzeni przybyszowych, charakterystyczna dla roślin jednoliściennych i paprotników. System korzeniowy palowy i wiązkowy to dwa podstawowe typy układów korzeniowych. Rozpoznanie typu systemu korzeniowego pomaga w identyfikacji roślin i zrozumieniu ich potrzeb.

Istnieje kilka typów modyfikacji korzeni, które powstały jako adaptacje do różnych warunków. Korzenie powietrzne u storczyków chłoną wodę z powietrza. Korzenie podporowe przykłady znajdziemy u roślin wonnych, gdzie wyrastają z dolnej części łodygi, podpierając roślinę. Korzenie spichrzowe występują u roślin dwuletnich (np. buraka) i magazynują substancje zapasowe. Inne modyfikacje to korzenie czepne, oddechowe oraz ssawki, które pasożyty używają do pobierania substancji od żywicieli.