Okupacja i ruch oporu
Niemiecka okupacja Polski po 1939 roku przyjęła dwie główne formy. Ziemie wcielone do Rzeszy przeznaczono do bezwzględnej germanizacji, a mieszkających tam Polaków mordowano, wywożono lub zmuszano do przyjęcia niemieckiej tożsamości. Generalne Gubernatorstwo utworzone w centralnej Polsce było swego rodzaju "przytułkiem dla Polaków i Żydów", gdzie prowadzono masowe aresztowania, egzekucje i łapanki.
Najważniejszą rolę w walce z okupantem odgrywała Armia Krajowa, która była częścią Polskiego Państwa Podziemnego, podlegającego rządowi londyńskiemu z premierem Władysławem Sikorskim. Na zachodzie walczyły Polskie Siły Zbrojne, a na wschodzie Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki.
Wśród bohaterów polskiego ruchu oporu wyróżnia się Irena Sendler – działaczka Żegoty, która zorganizowała w Warszawie siatkę ludzi zajmujących się przemycaniem żydowskich dzieci z getta. Dzięki jej odwadze uratowano 2,5 tysiąca dzieci żydowskich.
Warto zapamiętać! Niemcy utworzyli na terenie Polski sieć obozów koncentracyjnych (jak Stutthof) i obozów zagłady (jak Auschwitz-Birkenau), gdzie zamordowano miliony ludzi, głównie Żydów i Polaków.






