Fundamenty absolutyzmu - Ludwik XIII i kardynał Richelieu
W 1589 roku Henryk IV Burbon objął tron Francji, stabilizując kraj po latach wojen domowych. Wzmocnił swoją pozycję likwidując feudalne struktury władzy lokalnej i wprowadzając centralne urzędy. Intendenci kontrolowali prowincje, a władca przestał zwoływać Stany Generalne.
Po śmierci Henryka IV w 1610 roku, tron objął jego 9-letni syn Ludwik XIII, a regencję sprawowała Maria Medycejska. Jej rządy doprowadziły do kryzysu i osłabienia władzy królewskiej. Dopiero w 1617 roku Ludwik XIII zaczął rządzić samodzielnie.
Przełomowym momentem było mianowanie kardynała Richelieu pierwszym ministrem w 1624 roku. Jego celem było wzmocnienie władzy Burbonów i podniesienie pozycji Francji na arenie międzynarodowej. Aby to osiągnąć, musiał pokonać dwie siły opozycyjne: hugenotów (francuskich protestantów) i arystokrację.
Warto wiedzieć! Kardynał Richelieu działał zgodnie z zasadą "racji stanu" - wszystko, od władzy państwowej po działania obywateli, miało być podporządkowane interesom państwa.
Richelieu rozbudował armię, stworzył sprawną dyplomację i wspierał rozwój gospodarczy. Wzmocnił pozycję intendentów, którzy otrzymali uprawnienia ustawodawcze, sądownicze, administracyjne i podatkowe. Dzięki tym działaniom korona stopniowo zyskiwała coraz większą władzę, co stworzyło podwaliny pod późniejszą monarchię absolutną.

































