Wojna domowa w Chinach i polityka Mao Zedonga
Powojenne Chiny stały się areną walki między dwoma głównymi siłami politycznymi: nacjonalistycznym Kuomintangiem Czang Kaj-szeka i Komunistyczną Partią Chin pod wodzą Mao Zedonga. Konflikt ten, po odzyskaniu Mandżurii i wschodnich terenów w 1946 roku, przerodził się w pełnowymiarową wojnę domową.
W latach 1949-1950 proklamowano powstanie Chińskiej Republiki Ludowej z Mao Zedongiem jako przywódcą. Nowe komunistyczne Chiny natychmiast zawarły sojusz ze Związkiem Radzieckim i wkroczyły do Tybetu w 1950 roku, rozszerzając swoją kontrolę.
Mao wprowadził maoizm - własną wersję komunizmu opartą na koncepcji rewolucji chłopskiej. Jego polityka wewnętrzna charakteryzowała się likwidacją własności prywatnej, zwalczaniem religii i radykalną zmianą modelu rodziny, w tym przyznaniem równych praw kobietom. W wyniku tych działań zginęło około miliona osób.
Warto zapamiętać! "Wielki Skok" z 1958 roku był próbą szybkiej industrializacji rolniczych Chin, zakończyła się jednak dramatyczną klęską głodu. Po tej porażce władzę na krótko przejął Liu Shaoqi, a Mao zainicjował "Rewolucję Kulturalną" w 1966 roku, tworząc Czerwoną Gwardię, która niszczyła tradycyjny dorobek kulturalny Chin.
