Europa w pierwszej połowie XIX wieku - rewolucje i powstania
Rewolucja lipcowa we Francji wybuchła w 1830 r. po ogłoszeniu przez Karola X Burbona czterech ordonansów, które ograniczały wolności obywatelskie. Rozwiązano Izbę Deputowanych, wprowadzono cenzurę i zmieniono prawo wyborcze, co wywołało protesty w Paryżu przeradzające się w walki uliczne. Po trzech dniach walk (27-29 lipca) król abdykował, a władzę przejął Ludwik Filip I.
Nowy władca wprowadził zmiany w konstytucji, poszerzył prawa wyborcze i oparł swoje rządy na bogatym mieszczaństwie zamiast arystokracji. Francja weszła w okres dynamicznej industrializacji i urbanizacji. Burżuazja szybko się bogaciła, ale równocześnie rosła warstwa robotników żyjących w trudnych warunkach, co doprowadziło do pierwszych strajków i powstania robotniczego w Lyonie w 1831 r.
Równolegle do wydarzeń francuskich, doszło do powstania niepodległej Belgii. Po kongresie wiedeńskim Belgia była częścią Królestwa Niderlandów pod władzą Wilhelma I. Różnice gospodarcze, etniczne i religijne między protestancką Holandią a katolicką Belgią prowadziły do napięć. W sierpniu 1830 r. wybuchło powstanie w Brukseli, które zakończyło się ogłoszeniem niepodległości w październiku tego samego roku.
Warto zapamiętać! Na konferencji w Londynie (grudzień 1830 - styczeń 1831) mocarstwa europejskie uznały niepodległość Belgii, a jej pierwszym królem został Leopold I. W lutym 1831 r. Belgia otrzymała własną konstytucję.
Na Bałkanach upadające imperium osmańskie traciło kolejne terytoria. Serbowie jako pierwsi zaczęli walki o niepodległość już w 1804 r. pod dowództwem Jerzego Czarnego. W 1815 r. Miłosz Obrenović doprowadził do uznania przez Turcję autonomii Serbii. Podobny status uzyskały później Mołdawia i Wołoszczyzna.
