Filozofia i Światopogląd Baroku
Barok literatura kształtowała się w okresie od końca XVI do połowy XVIII wieku, wyrastając z odnowy życia religijnego i głębokich przemian światopoglądowych. Sama nazwa epoki pochodzi od portugalskiego słowa "barocco", oznaczającego perłę o nieregularnym kształcie, co doskonale oddaje charakter tej epoki.
Koncepcja świata w baroku opierała się na poczuciu niepewności i dramatycznego rozdarcia człowieka między sacrum a profanum. Człowiek baroku wobec Boga znajdował się w szczególnej sytuacji - odczuwał jednocześnie Jego wielkość i własną małość. Obraz Boga w baroku był szczególny - przedstawiano Go jako byt odległy, transcendentny i niepojęty dla człowieka.
Definicja: Barok hasła epoki koncentrowały się wokół następujących pojęć: vanitas (marność), memento mori (pamiętaj o śmierci), theatrum mundi (teatr świata), oraz carpe diem (chwytaj dzień).
Literatura baroku w Polsce rozwijała się w kilku głównych nurtach: metafizycznym, ziemiańskim, dworskim i plebejskim. Każdy z nich charakteryzował się odmienną tematyką i stylistyką, ale wszystkie łączyło typowo barokowe postrzeganie rzeczywistości jako nietrwałej i złudnej.
