Epika to jeden z trzech głównych rodzajów literackich, obok liryki i dramatu. Do najważniejszych cech epiki należy obecność narratora, który opowiada o wydarzeniach, występowanie bohaterów wypowiadających się w formie dialogów lub monologów, oraz fabuła, która jest osią konstrukcyjną utworu. Większość utworów epickich jest napisana prozą, choć zdarzają się wyjątki, jak np. epopeje pisane wierszem.

W utworach epickich występują różne typy narratora, które wpływają na sposób opowiadania historii. Narrator pierwszoosobowy wypowiada się w pierwszej osobie, jest uczestnikiem wydarzeń i przedstawia je subiektywnie, z własnej perspektywy. Z kolei narrator trzecioosobowy mówi w trzeciej osobie, nie uczestniczy w wydarzeniach, jest wszechwiedzący i zazwyczaj obiektywny w swoich relacjach. Wybór narratora ma duży wpływ na odbiór całej historii przez czytelnika.

Budowa utworu epickiego opiera się na kilku kluczowych elementach. Podstawą jest fabuła, czyli wszystkie wydarzenia przedstawione w utworze. W jej obrębie znajduje się akcja – ciąg wydarzeń zmierzających do konkretnego rozwiązania. Utwór zawiera również wątki, czyli szeregi wydarzeń związanych z konkretnymi postaciami oraz punkt kulminacyjny, będący kluczowym momentem historii. Często stosowana jest też retrospekcja, czyli przywołanie wydarzeń z przeszłości.

Epika i liryka to dwa różne rodzaje literackie, które mają odmienne cechy i cel. Podczas gdy w epice najważniejsza jest fabuła i narrator opowiadający o wydarzeniach, liryka koncentruje się na wyrażaniu uczuć, emocji i refleksji podmiotu lirycznego. W utworach epickich występują bohaterowie i dialogi, a w liryce dominuje monolog wewnętrzny. Epika jest zazwyczaj pisana prozą i ma rozbudowaną strukturę, natomiast liryka częściej wykorzystuje formę wiersza i jest bardziej zwięzła.