Bajki Ignacego Krasickiego to krótkie utwory literackie będące przykładem literatury dydaktycznej, co doskonale wpisywało się w myśl epoki oświecenia "uczyć bawiąc, bawić ucząc". Bajki Krasickiego charakteryzują się zwięzłością, często występującym kontrastem jako zasadą kompozycyjną oraz alegorycznością - zwierzęta czy przedmioty symbolizują konkretne ludzkie cechy. Możemy je podzielić na epigramatyczne (krótkie) i narracyjne (rozbudowane).

Alegoryczność w bajkach Krasickiego polega na tym, że bohaterowie - zwierzęta, rośliny czy przedmioty - reprezentują konkretne ludzkie cechy i zachowania. Na przykład, lew symbolizuje męstwo, zając tchórzostwo, a mrówka pracowitość. Dzięki takiemu zabiegowi bajki o zwierzętach stają się uniwersalną opowieścią o ludzkich wadach i zaletach. To sprawia, że morał zawarty w bajce nabiera szerszego znaczenia i może być stosowany w różnych sytuacjach życiowych.

Wśród najpopularniejszych bajek Krasickiego znajdują się "Lew i zwierzęta" (morał: należy sprzeciwiać się złu, w państwie despoty rządzi jego kaprys), "Kałaman i pióro" (morał: nie należy przypisywać sobie cudzych zasług) czy "Pieniacze" (morał: należy zachować umiar i unikać skrajności). Każda z tych bajek Krasickiego zawiera morał - czasem wyrażony wprost, a czasem domyślny - który przekazuje uniwersalne prawdy o ludzkich zachowaniach i wartościach.

Bajki epigramatyczne są krótkie, zwięzłe i zazwyczaj koncentrują się na jednej sytuacji lub problemie, jak na przykład "Malarze" (6 wersów). Z kolei bajki narracyjne są bardziej rozbudowane i przedstawiają całą historię z większą liczbą szczegółów, jak w przypadku "Lew i zwierzęta". Niezależnie od formy, wszystkie bajki Krasickiego łączą cechy trzech rodzajów literackich: epiki (obecność narratora), liryki (wierszowana forma) oraz dramatu (dialogi między postaciami). Ta hybrydyczność gatunkowa to jeden z powodów, dlaczego bajka oświeceniowa była tak skutecznym narzędziem dydaktycznym.