Księga Hioba - Analiza Cierpienia w Starym Testamencie
Księga Hioba streszczenie Stary Testament przedstawia jedną z najbardziej poruszających historii o cierpieniu i wierze. Księga ta, powstała między V a III wiekiem p.n.e., należy do ksiąg mądrościowych Starego Testamentu i została napisana w języku hebrajskim przez nieznanego autora lub autorów.
Historia rozpoczyna się przedstawieniem postaci Hioba - człowieka zamożnego i bogobojnego, który wiódł szczęśliwe życie z rodziną. Posiadał siedmiu synów, trzy córki oraz liczne stada zwierząt. Jego życie było przykładem doskonałej harmonii między pobożnością a dobrobytem materialnym.
Dramatyczny zwrot następuje, gdy Szatan podważa przed Bogiem szczerość wiary Hioba, twierdząc, że jest ona warunkowana jego pomyślnością. Za przyzwoleniem Boga, Hiob zostaje poddany próbie - traci majątek, dzieci, a następnie zostaje dotknięty trądem. Mimo tych tragicznych wydarzeń, początkowo zachowuje wiarę, wypowiadając słynne słowa: "Pan dał, Pan zabrał".
Definicja: Lamentacja w Księdze Hioba to gatunek literacki wyrażający skargę i cierpienie, charakteryzujący się głębokim wyrazem bólu i rozpaczy wobec doświadczanego nieszczęścia.