Wprowadzenie do epoki romantyzmu w Polsce i Europie
Ramy czasowe romantyzmu w Polsce obejmują okres od 1822 roku, kiedy to wydano "Ballady i romanse" Adama Mickiewicza, do 1863 roku, czyli klęski powstania styczniowego. Natomiast ramy czasowe romantyzmu w Europie rozpoczynają się wraz z wybuchem rewolucji francuskiej w 1789 roku, a kończą podczas Wiosny Ludów w latach 1848-1849.
Definicja: Romantyzm nazwa epoki wywodzi się od łacińskiego słowa "romanticus" (niezwykły). Początkowo termin ten używany był w XVIII wieku do określania malowniczych obrazów, by później stać się nazwą całej epoki kulturowej.
W tym okresie doszło do fundamentalnego sporu klasyków z romantykami. Przedstawiciele klasycyzmu, jak Jan Śniadecki, krytykowali romantyków za odejście od racjonalizmu i szerzenie chaosu w literaturze. Z kolei Kazimierz Brodziński próbował znaleźć kompromis, postulując literaturę wyrażającą sielankową uczuciowość.
Cechy romantyzmu stanowiły całkowite przeciwieństwo wartości oświeceniowych. Romantycy przedkładali uczucia nad rozum, intuicję nad doświadczenie, a wiarę prostego ludu nad autorytet uczonych. Wprowadzili nowe gatunki literackie i obalili klasycystyczne kanony sztuki.









