Makiawelizm to pogląd wywodzący się od włoskiego pisarza Niccolò Machiavellego, który twierdził, że człowiek jest tak samo skłonny do dobra jak i zła. Według tej filozofii, władca powinien być przebiegły i stosować zasadę "cel uświęca środki", aby osiągnąć zamierzone cele polityczne. Makiawelizm zakłada, że skuteczny przywódca musi być zarówno "lwem" (siła), jak i "lisem" (przebiegłość), co streszcza się w słynnej maksymie "trzeba być lwem i lisem". Choć początkowo filozofia makiawelizmu była potępiana, w późniejszych stuleciach jego rady zaczęto traktować jako cenne wskazówki polityczne.

Architektura renesansowa w Polsce rozwinęła się głównie w XVI wieku, czyli podczas "złotego wieku" kultury polskiej. Styl renesansowy w architekturze charakteryzował się naśladowaniem wzorów antycznych, budowlami na planie centralnym oraz elementami takimi jak kopuły, arkady i łuki półkoliste. W Polsce powstawały wtedy reprezentacyjne pałace, dwory szlacheckie i patrycjuszowskie kamienice miejskie. Architektura renesansu w Polsce wyróżniała się też większym naciskiem na budownictwo świeckie oraz projektowaniem miast według geometrycznych planów, co widać w takich miejscach jak Zamość.

Zygmunt I Stary panował w Polsce w pierwszej połowie XVI wieku i był jednym z najwybitniejszych władców z dynastii Jagiellonów. Za jego rządów Polska przeżywała rozkwit gospodarczy i kulturalny nazywany "złotym wiekiem". Zygmunt Stary dokonania obejmowały rozbudowę Wawelu w stylu renesansowym, rozwój drukarstwa i szkolnictwa w kraju oraz umocnienie pozycji Polski na arenie międzynarodowej. W czasie jego panowania rozwinęło się szkolnictwo parafialne i szkoły średnie (gimnazja), a w kraju budowano wspaniałe budowle reprezentacyjne. Zygmunt I Stary był także ojcem Zygmunta II Augusta, ostatniego króla z dynastii Jagiellonów.

Choć oba pojęcia są ze sobą powiązane, różnią się zakresem i podejściem. Humanizm to szerszy ruch umysłowy renesansu, który koncentrował swoją uwagę na człowieku, jego godności, potencjale i sprawach doczesnych, promując rozwój edukacji i powrót do klasycznych tekstów. Z kolei antropocentryzm to konkretna postawa filozoficzna, według której człowiek stanowi centralny punkt odniesienia dla wszystkich zjawisk i rzeczy. W praktyce humanizm przejawiał się zainteresowaniem człowiekiem w sztuce, literaturze i nauce, podczas gdy antropocentryzm był bardziej ogólnym założeniem światopoglądowym, które stawiało człowieka w centrum wszechświata, w przeciwieństwie do średniowiecznego teocentryzmu.