"Wesele" jako dramat młodopolski i neoromantyczny
"Wesele" to dramat synkretyczny, który początkowo przyjmuje formę komedii obyczajowej (akt I), by następnie przekształcić się w dramat symboliczny (akty II i III). Nawiązuje do tradycji romantycznych dramatów narodowych, przedstawiając obraz Polski i Polaków z ich problemami.
Głównym wątkiem jest ślub krakowskiego inteligenta z chłopką, a równolegle autor prowadzi analizę stanu psychicznego polskiego społeczeństwa. Wyspiański ukazuje rozbieżność między wyobrażeniami a rzeczywistością zarówno wśród inteligencji, jak i chłopów. Trzecim ważnym tematem jest niegotowość narodu do walki o niepodległość.
Akcja rozgrywa się w listopadową noc 1900 roku, od wieczora do świtu. Podczas wesela dochodzi do rozmów między przedstawicielami różnych warstw społecznych. Pan młody zachwyca się wsią, Gospodarz przypomina o rzezi galicyjskiej, a Rachela nakłania do zaproszenia Chochoła z ogrodu.
💡 "Wesele" jest zarówno dramatem narodowym jak i symbolicznym - każda z postaci i rekwizytów ma ukryte znaczenie, które odnosi się do polskiej tożsamości narodowej.
W akcie II o północy zaczynają pojawiać się zjawy - różnym postaciom ukazują się widma z przeszłości. Wernyhora przekazuje gospodarzowi złoty róg jako symbol wezwania do walki. W akcie III Jasiek gubi róg, wszyscy popadają w apatię, a Chochoł każe odebrać im broń i zaczyna grać muzykę, do której wszyscy tańczą w transie.
