Wodorosole to specjalny rodzaj soli, które pochodzą od kwasów co najmniej diprotonowych (mających więcej niż jeden atom wodoru). Można je rozpoznać po przedrostku "wodoro-" w nazwie oraz obecności atomu wodoru w anionach we wzorze soli. Przykładami wodorosoli są NaHSO4 (wodorosiarczan(VI) sodu) czy Ca(HCO3)2 (wodorowęglan wapnia).

Otrzymywanie wodorosoli może zachodzić na kilka sposobów. Najczęściej wykorzystuje się reakcje częściowego zobojętniania kwasów wieloprotonowych, np. Ca(OH)2 + H3PO4 → CaHPO4 + 2H2O. Innym sposobem jest reakcja soli obojętnej z kwasem, np. Ca3(PO4)2 + H3PO4 → 3CaHPO4 lub bezpośrednia reakcja metali z kwasami. Ważnym przykładem jest też reakcja wodorotlenków z tlenkami kwasowymi, np. NaOH + CO2 → NaHCO3.

Pasywacja to proces pokrywania się metalu warstewką jego tlenku, co stanowi naturalną ochronę przed korozją. Pasywacja metali zachodzi w specyficznych warunkach, np. glin ulega pasywacji w stężonym kwasie azotowym na zimno (2Al + 6HNO3 → Al2O3 + 6NO2 + 3H2O). Podobnie zachowują się chrom i żelazo w kontakcie ze stężonym kwasem azotowym (V) lub kwasem siarkowym, tworząc ochronną warstwę tlenków.

Wodorosole odgrywają istotną rolę w zjawiskach naturalnych, szczególnie w procesach erozji skał wapiennych. Wodorosole reakcje możemy obserwować podczas tworzenia się jaskiń krasowych, gdy węglan wapnia reaguje z wodą i dwutlenkiem węgla tworząc wodorowęglan wapnia: CaCO3 + H2O + CO2 → Ca(HCO3)2. Ten proces jest odwracalny - gdy woda wyparowuje, wodorowęglan ponownie przekształca się w węglan, tworząc hydroksosole oraz charakterystyczne formy skalne jak stalaktyty i stalagmity.