Koloidy to specjalne mieszaniny składające się z fazy rozproszonej i ośrodka dyspersyjnego. Istnieje kilka rodzajów koloidów w zależności od stanu skupienia obu faz, na przykład aerozole (ciecz w gazie - mgła), emulsje (ciecz w cieczy - mleko) czy zole (ciało stałe w cieczy - wodorotlenki). Możemy też podzielić je na liofilowe, które "lubią" ośrodek dyspersyjny (jak białka czy żelatyna) oraz liofobowe, które nie wykazują takiego powinowactwa (np. zole metali).

Ruchy Browna to chaotyczne przemieszczanie się cząstek fazy rozproszonej w ośrodku ciekłym lub gazowym. Możesz je zaobserwować pod mikroskopem, gdy patrzysz na drobinki pyłku zawieszone w wodzie - będą one nieustannie drgać i poruszać się bezładnie. Te ruchy powstają, gdy cząsteczki ośrodka zderzają się z większymi cząstkami fazy rozproszonej. Ruchy Browna są świetnym przykładem dyfuzji na poziomie mikroskopowym i stanowią jeden z dowodów na istnienie cząsteczek.

Koagulacja to proces łączenia się cząstek fazy rozproszonej w większe skupiska, w wyniku czego powstaje żel. Może być wywołana przez dodanie elektrolitu (np. soli), alkoholu, ogrzewanie lub wstrząsanie. Warto wiedzieć, że koagulacja jest procesem odwracalnym tylko dla koloidów liofilowych (jak białka) - ten proces odwracania nazywamy peptyzacją. Natomiast w przypadku koagulacji białka pod wpływem wysokiej temperatury mamy do czynienia z denaturacją, która jest nieodwracalna.

Główna różnica polega na wielkości cząstek fazy rozproszonej. W koloidach cząstki są mniejsze (od 1 do 100 nm) niż w zawiesinach, dzięki czemu roztwór koloidalny nie sedymentuje samorzutnie i jest bardziej stabilny. Dodatkowo koloidy wykazują efekt Tyndalla, czyli rozpraszają światło tworząc charakterystyczny stożek świetlny. Koloidy w przeciwieństwie do zawiesin przechodzą przez zwykły papier filtracyjny, ale zatrzymują się na błonach półprzepuszczalnych podczas dializy.