Od Gomułki do Gierka - kryzysy i próby reform
Okres rządów Władysława Gomułki (1956-1970) nazywany jest "małą stabilizacją". Poprawiła się sytuacja materialna Polaków i umocniła międzynarodowa pozycja kraju. W polityce zagranicznej zawarto porozumienie z ZSRR i rozwijano kontakty z innymi państwami, co ułatwiło handel i umożliwiło uzyskanie kredytów.
Od 1958 roku nasiliły się spory z Kościołem. Władze dążyły do ateizacji społeczeństwa - zlikwidowano lekcje religii w szkołach, utrudniano budowę i remonty kościołów, a urzędnikom i wojskowym zabroniono uczestnictwa w nabożeństwach.
Marzec 1968 to czas protestów studentów przeciwko cenzurze, szczególnie po zakazie wystawiania "Dziadów" Adama Mickiewicza. Demonstracje zostały brutalnie stłumione. Z kolei Grudzień 1970 przyniósł protesty robotnicze na Wybrzeżu przeciwko podwyżkom cen żywności. Krwawe stłumienie tych demonstracji doprowadziło do zmiany władzy.
⚠️ Pamiętaj! Najważniejsze wydarzenia po 2 wojnie światowej w Polsce to okresy kryzysów społecznych (Poznański Czerwiec 1956, Marzec 1968, Grudzień 1970), które stopniowo osłabiały system komunistyczny i prowadziły do późniejszej transformacji ustrojowej w Polsce.
Po wydarzeniach grudniowych nowym I sekretarzem został Edward Gierek, który wprowadził politykę "drugiej Polski". Dzięki zaciągniętym na Zachodzie kredytom zrealizowano ważne inwestycje: zbudowano hutę "Katowice", Port Północny w Gdańsku, kopalnię w Bełchatowie, Fabrykę Samochodów Małolitrażowych oraz rozbudowano infrastrukturę (Dworzec Centralny w Warszawie, trasę "gierkówkę"). Te inwestycje miały unowocześnić Polskę, choć późniejsze problemy ze spłatą kredytów doprowadziły do kolejnych kryzysów gospodarczych.