Ramy czasowe i nazwa epoki Młodej Polski
Młoda Polska trwała od lat 90. XIX wieku do 1918 roku (odzyskania niepodległości przez Polskę). Za symboliczny początek uznaje się rok 1894, kiedy opublikowano II serię „Poezji" Przerwy-Tetmajera, a jej koniec wyznacza wybuch I wojny światowej w 1914 roku lub odzyskanie niepodległości.
Epoka ta była znana pod różnymi nazwami, z których każda podkreślała jej inny aspekt. Modernizm wskazywał na nowoczesność i sprzeciw wobec klasycznych reguł. Neoromantyzm sygnalizował powrót do idei romantycznych, a fin de siècle („koniec wieku") i dekadentyzm wiązały się z poczuciem schyłkowości cywilizacji.
W Młodej Polsce pojawiły się charakterystyczne pojęcia jak dekadentyzm - postawa skrajnego pesymizmu i przeświadczenia o nieuchronnym końcu świata. Popularna stała się idea sztuki dla sztuki, według której sztuka nie musi pełnić funkcji użytkowej, a jedynie wyrażać odczucia artysty. Powszechna była także chłopomania - fascynacja kulturą ludową jako skarbnicą najcenniejszych cech narodowych.
💡 Ciekawostka: W okresie Młodej Polski rozwinęła się cyganeria artystyczna - bohema, której członkowie prowadzili nietypowy, często skandalizujący styl życia, przeciwstawiając się "filistrowi" - mieszczaninowi skupionemu na gromadzeniu majątku.
