Pozytywizm i naturalizm - charakterystyka epoki
Pozytywizm to epoka trwająca w Polsce od 1861 do 1891 roku, której nazwa pochodzi od tytułu dzieła Augusta Comte'a. Kluczowym wydarzeniem, które zainicjowało tę epokę, było powstanie styczniowe.
Literatura realistyczna charakteryzowała się mimetycznością - szczegółowym naśladowaniem rzeczywistości. Opisywała świat bez upiększeń, często ukazując to, co brzydkie i drastyczne. Typowym gatunkiem były powieści wielowątkowe z narratorem trzecioosobowym, przedstawiające bohaterów z niższych warstw społecznych.
W Europie epoka opierała się na kilku ważnych ideach: scjentyzmie (nauka jako jedyne pewne źródło wiedzy), utylitaryzmie (szczęście jednostki = szczęście ogółu), ewolucjonizmie Darwina czy determinizmie Taine'a. Naturalizm poszedł dalej, pokazując prymitywne popędy, przemoc i "zezwierzęcenie" człowieka.
💡 Pozytywizm polski miał swoje unikatowe hasła: "praca organiczna" (działania dla rozwoju gospodarczego kraju), "praca u podstaw" (edukacja najuboższych), "emancypacja kobiet" oraz "asymilacja Żydów".





