Filozofia i wzorce osobowe średniowiecza
Filozofia średniowieczna opierała się głównie na Biblii jako najważniejszym autorytecie. Trzy główne nurty to: augustynizm, tomizm i franciszkanizm, reprezentowane odpowiednio przez św. Augustyna, św. Tomasza z Akwinu i św. Franciszka z Asyżu.
Wspólnymi elementami tych nurtów był dualizm (przeciwstawienie Boga szatanowi) oraz koncepcja "drabiny bytów". Człowiek postrzegany był jako istota złożona z duszy dążącej do zbawienia i grzesznego ciała ciągnącego ku upadkowi. Popularną praktyką była asceza - umartwianie ciała i wyrzeczenie się ziemskich przyjemności.
Literatura średniowieczna charakteryzowała się religijnością, uniwersalizmem i dydaktyzmem. Miała za zadanie umacniać chrześcijaństwo i wskazywać wzorce właściwego postępowania, by osiągnąć zbawienie. Często wykorzystywała alegorię - tekst miał zarówno znaczenie dosłowne, jak i ukryte przesłanie.
Ciekawostka! Średniowiecze stworzyło wyraziste wzorce osobowe, które funkcjonowały w literaturze: świętego (oddanego ascezie i modlitwie), rycerza (wiernie służącego Bogu, władcy i ojczyźnie), władcy (sprawiedliwego i pobożnego) oraz damy serca (idealizowanej i wielbionej platonicznie).
Najważniejsze wydarzenia tej epoki to: upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego (476 r.), chrzest Polski (966 r.), wielka schizma wschodnia (1054 r.), pierwsza wyprawa krzyżowa (1096 r.), upadek Konstantynopola (1453 r.), wynalezienie druku (1450 r.) oraz utworzenie Akademii Krakowskiej (1364 r.).