Kryzys Demokracji i Powstanie Systemów Totalitarnych w Europie Międzywojennej
Kryzys demokracji w Europie w okresie międzywojennym był złożonym zjawiskiem wynikającym z powojennych zniszczeń i zubożenia kontynentu. Europa borykała się z głęboką nieufnością między krajami oraz narastającymi nastrojami nacjonalistycznymi. Przyczyny kryzysu demokracji w dwudziestoleciu międzywojennym obejmowały protekcjonizm gospodarczy, który hamował odbudowę ekonomiczną, oraz rosnące rozczarowanie systemem demokratycznym.
Definicja: Protekcjonizm gospodarczy to polityka państwa polegająca na ochronie krajowej produkcji i handlu poprzez nakładanie wysokich ceł importowych i stosowanie innych barier handlowych.
Przejawy kryzysu demokracji we Włoszech doprowadziły do powstania faszyzmu pod przywództwem Benito Mussoliniego. W 1919 roku utworzono Związek Włoskich Kombatantów, który przekształcił się w Narodową Partię Faszystowską. Faszyści, będący skrajnymi nacjonalistami, promowali kult wodza i państwa, dążąc do skupienia całej władzy w rękach jednej partii.
Przykład: Marsz na Rzym w październiku 1922 roku, w którym uczestniczyło około 20 tysięcy zwolenników Mussoliniego, doprowadził do przejęcia władzy przez faszystów i przekształcenia Włoch w państwo totalitarne.



































