Rozwój architektury wczesnochrześcijańskiej
W drugim okresie sztuki wczesnochrześcijańskiej nastąpił znaczący rozwój architektury sakralnej. Kluczową formą architektoniczną stała się bazylika, która ewoluowała z budowli świeckiej w chrześcijańską świątynię.
Definition: Bazylika wczesnochrześcijańska to wielonawowa budowla sakralna, w której nawa główna jest wyższa i szersza od naw bocznych, zakończona półkolistą apsydą.
Charakterystyczne cechy bazyliki wczesnochrześcijańskiej:
- Kilka naw, z nawą główną wyższą i szerszą od bocznych.
- Własne oświetlenie dla każdej nawy.
- Apsyda na końcu nawy głównej, czasem poprzedzona prezbiterium.
- Możliwość występowania transeptu (nawy poprzecznej).
- Nawy oddzielone kolumnami lub filarami.
- Płaskie belkowanie lub półkoliste arkady nad kolumnami.
- Ołtarz (mensa) i tron biskupa w prezbiterium.
- Otwarte wiązanie dachowe lub płaski strop z kasetonami.
- Narteks (przedsionek) przed korpusem nawowym.
- Możliwość występowania atrium przed bazyliką.
Highlight: Bazyliki wczesnochrześcijańskie były orientowane, czyli zwrócone apsydą na wschód, z fasadą od strony zachodniej.
Przykłady znaczących bazylik w Rzymie:
- Wczesnochrześcijańska bazylika św. Piotra w Rzymie - pięcionawowa z transeptem, ufundowana w IV wieku przez cesarza Konstantyna.
- Bazylika św. Jana na Lateranie
- Bazylika św. Pawła
- Bazylika Santa Maria Maggiore
Vocabulary: Transept to nawa poprzeczna w bazylice, która nadaje budowli kształt krzyża łacińskiego.





