Kulturkampf w zaborze pruskim
Po zjednoczeniu Niemiec w 1871 roku, kanclerz Otto von Bismarck rozpoczął politykę Kulturkampfu - walki kulturowej skierowanej przeciwko Kościołowi katolickiemu i mniejszościom narodowym. Ziemie polskie z zaboru pruskiego znalazły się w nowo powstałej II Rzeszy Niemieckiej, gdzie dążono do likwidacji wszelkich separatyzmów.
Kulturkampf rozpoczął się od wprowadzenia paragrafu o kazalnicy w 1871 roku, który przewidywał do dwóch lat więzienia dla duchownych krytykujących władzę podczas nabożeństw. Później, w latach 1873-1875, uchwalono ustawy majowe, które drastycznie ograniczały niezależność Kościoła - duchowni musieli zdawać "egzamin z kultury", władze otrzymały prawo weta przy obsadzaniu stanowisk kościelnych, a klasztory zajmujące się edukacją zlikwidowano.
Symbol oporu wobec Kulturkampfu stanowił arcybiskup Mieczysław Ledóchowski, który za swój sprzeciw został umieszczony w areszcie domowym. Paradoksalnie, walka z Kościołem wzmocniła polskość i zjednoczyła Polaków wokół wartości religijnych.
Warto zapamiętać! Walka Bismarcka z Kościołem katolickim miała ukryty cel - osłabienie polskiej tożsamości narodowej, ponieważ Kościół stanowił silne oparcie dla polskiego oporu przeciwko germanizacji.





